کج خلقی: چرا کودکمان کج خلقی می کند و ما چگونه با این مساله کنار بیائیم؟

چرا کودک در دوران مهد کج خلقی می کند؟

کج خلقی به مانند طوفان بهاری می ماند؛ سریع اما زودگذر. به همان سرعتی که شعله ور می گردد، به همان سرعت نیز فروکش می کند. فرض کنید شما و کودکتان در یک رستوران مشغول غذا خوردن هستید و کودکتان بسیار خوشحال و راضی به نظر می رسد اما این امکان وجود دارد که خیلی سریع و در عرض چند دقیقه برای رفتن به خانه شروع به گریه و قر قر کند.

خوشبختانه بهانه گیری کودکان در دوران مهد خیلی کمتر از دوران نوپاییشان است اما زمانی که نق نق کردن آن ها از حد بگذرد می تواند تبدیل به مساله ای مشکل ساز گردد و همانطور که از تجربیات بسیاری از والدین نمایان است؛ این معضل می تواند حتی در سال های پس از ورود به دبستان نیز ادامه یاید.

از این رو ممکن است  شما با خود فکر کنید که این مساله می تواند به دلیل اختلال در شخصیت کودک باشد ولی جای نگرانی نیست؛ چرا که این مساله در این سن و سال عادی و طبیعی است. احتمال اینکه این مساله ریشه در ساختار رفتاری کودک داشته باشد کم است. در اکثر موارد؛ کودک با بروز این رفتار سعی در نشان دادن نارضایتی خود از چیز و یا محیطی که با آن در تماس است دارد.

قر قرها و ناله های کودک شما در این سن و سال؛ به دلیل کج خلقی طبیعی ای است که کودکان در این برهه از زندگی تجربه می کنند. اگرچه امکان دارد کودک در این سن و سال به مانند سابق کنترل خود را از دست ندهد؛ اما کودک در واقع با بروز چنین رفتارهایی سعی در تخلیه ی روانی خود دارد تا بتواند آرامش سابق خود را بازیابد. خستگی، ترس و یا طرد شدن توسط هم سالان می تواند محرک کج خلقی باشند.

از کودک خود بخواهید که غولی ترسناک را در ذهن خود مجسم کند. با این کار؛ ذهن او در تمام روز مشغول خواهد بود. “هنگامی که قصد خواباندن او را دارید به طور طبیعی مضطرب تر از شب های قبل خواهد شد. این کار می تواند به عدم سرکشی غیرعادی کودک در طی روز کمک کند.” کلیر کاپ.

با سر وصدای کودک چگونه کنار بیائیم؟

مسلما داد و فریاد کودک منظره ی خوشایندی نیست. کودک سر وصدا می کند، فریاد می کشد، به زمین ضربه می زند، اشیا را پرت می کند و یا حتی نفس خود را تا حد کبود شدن رنگ صورت حبس می کند.( اما نگران نباشید.)

 

خونسردی خودتان را حفظ کنید.

با داد و فریادی که کودک به راه می اندازد ممکن است وسوسه شوید که محل را ترک کنید اما این کار را نکنید. کودک ممکن است احساس طرد شدن کند. طوفان ناملایمات ممکن است حتی خوده او را بترساند و نیاز دارد که شما را در نزدیکی خودش حس کند. هنگامی که کودک شما شروع به نق نق کردن می کند، ناتوان از پذیرفتن پاسخ های منطقی می شود و امکان دارد شروع به داد و بیداد نماید.

یکی از مادرها گفته:” هر چه بیشتر سره براندون داد زدم؛ گستاخ تر شد.” به گفته ی خود مادر؛ بهترین کاری که می شد انجام داد این بود که خیلی خونسرد روی صندلی بنشیند و صبر کند تا گریه و ناله ی فرزندش تمام شود.

به جای رها کردن کودک در چنین مواردی، سعی نمایید همراه کودک باشید و به آرام کردنش کمک کنید. اگر کودک شما زیاد مشت نمی زند، او را بغل کرده و آرام کنید. این شانس را به کودک بدهید که درک کند که می تواند با در آغوش گرفتن شما آرامش یابد. اگر عصبانیت کودک شما غیرعادی نیست و می توان آن را کنترل کرد؛ صبر کنید تا عصبانیت کودک فروکش کند.

به خاطر داشته باشید که شما بزرگتر هستید.

مهم نیست گریه و زاری کودک چقدر طول بکشد، به هیچ وجه زیره بار درخواست های غیر معقول نروید و از بحث و جدل با کودک عصبانی خود پرهیز نمایید. اهمیت این مساله خود را در مکان های عمومی نشان می دهد. سعی نکنید با انجام کارهای ذکر شده قاعله را تمام کنید.

صبوری کردن به فرزند شما یاد می دهد که چطور رفتار خود را کنترل کند. این مساله می تواند به نحوه ی رفتار کودک در آینده کمک شایانی نماید. عصبانیت کودک به تنهایی برای خودش ترسناک است. دیگر نیازی نیست که با ترک محل توسط شما بر ترس کودک اضافه گردد.

اما اگر عصبانیت فرزند شما به حدی است که به افراد و حیوانات آسیب می زند و یا اشیا را پرتاب می کند و بی وقفه گریه می کند؛ او را به محلی امن مانند اتاق خواب منتقل کنید. محلی که مطمئن باشید در آنجا کودک نمی تواند به چیزی برای آزار رساندن به خود و محیط پیرامونش دست یابد. به او بفهمانید که چرا آنجاست . (برای کودک دلیل بیاورید. مثلا به او بگویید او آنجاست؛ چون خواهرش را کتک زده است.) و به او بفهمانید که تا آرام گرفتنش کنار او خواهید ماند. اما اگر بیرون از منزل هستید ، سعی کنید هر چه سریعتر محل را به همراه کودکتان ترک کنید.

” دختر من خیلی در رستوران خوشحال بود. چرا که روی بشقاب ماکارونی ای که برایش آورده بودند جعفری خرد شده ریخته شده بود.” مادر دیگری می گوید: ” اگر چه دلیل ناراحتی فرزندم را می دانستم اما به او اجازه ندادم مانع غذا خورن دیگران شود. او را بیرون بردم تا آرام شد.”

 

پس از مجادله با او صحبت کنید

وقتی عصبانیت کودک فروکش کرد او را کنار خود بنشانید و با او راجع به اتفاقاتی که افتاد صحبت کنید. برای این کار از بیان ساده و صریح استفاده کنید. به او بفهمانید که متوجه ناراحتی اش هستید. او را به مسیری سوق دهید که بتواند احساساتش را در قالب کلمات بیان کند. جملاتی نظیر : ” چون غذا چیزی که می خواستی نبود عصبانی شدی.” نقل از کاپ.

به او این امکان را بدهید که درک کند اگر احساسات خود را در قالب کلمات بیان کند مطمئنا احساس بهتری پیدا خواهد کرد. به او بگویید : ” وقتی عصبانی بودی اصلا نمی توانستم بفهمم چه می خواهی اما الان که آرام شدی می توانم درخواستت را درک کنم.” سپس او را به گرمی بغل کنید.

 

از موقعیت های تحریک کننده اجتناب نمایید. 

ببینید چه عواملی سبب تحریک فرزندتان می شود.

  • مطمئن شوید کودک شما استراحت و تغذیه ی کافی دارد. ریشه ی بیشتر کج خلقی ها در کودکان به خاطر خستگی و گرسنگی است.
  • به کودک مراحل انجام کارها و زمان انجام یک کار پس از کار دیگر را آموزش دهید. به عنوان مثال به او یاد بدهید که شما چه زمانی قصد ترک محوطه ی بازی و رفتن پای میز شام را دارید. به او یاد بدهید تا بتواند سازگاری را در خود نهادینه کند نه عکس العمل صرف را. جملاتی نظیر: ” وقتی بابات برات کتاب داستان خوند شام می خوریم.” و یا ” پنج دقیقه دیگه بازی می کنیم و بعدش می ریم خونه.”
  • برای کودک حق انتخاب ولی محدود تعیین نمایید. کودک شما از طرف شما ؛ معلمش و دوستانش پیشنهادات متفاوتی دریافت می کند. پس به او اندکی حق انتخاب بدهید. هیچ کس دوست ندارد تمام مدت به او بگویند که چه کار کند. مثلا به کودک بگویید : ” هویج دوست داری یا پف فیل؟” به جای اینکه به او بگویید : ” هویجت رو بخور! .” جمله ی دوم بار کنترل کننده و منفی به همراه دارد.

مقدار ” نه ” گفتن هایتان را نیز کنترل کنید. با نگفتن برخی نه ها ، می توانید از درگیری ذهنی خود و کودکتان بکاهید. سخت نگیرید و راه کارهای متعددی برای مقابله با رفتارهای بد کودک ایجاد کنید. به خود بگویید: واقعا پنج دقیقه بیشتر ماندن در محوطه ی بازی مشکلی ایجاد می کند؟!

 

عواملی که باعث ایجاد استرس بیش از حد می شوند را شناسایی کنید.

داد و فریادهای روزمره در این سن و سال طبیعی است و زیاد روی آن ها حساس نباشید. سعی کنید بیشتر بر روی مشکلات آتی تمرکز نمایید.آیا اخیر در خانواده تغییر و تحول ناراحت کننده ای روی داده است ؟ آیا شما اخیرا به دلیل مشغله ی بیش از حد عصبی هستید؟ آیا بین شما و همسرتان اختلاف نظر و مشاجره ای صورت گرفته است؟ تمامی این ها می تواند به تشدید کج خلقی کودک دامن بزند.اگر کج خلقی کودکتان کمتر نشده است و هر روز ادامه دارد و یا شما دیگر قادر به تحمل آن نیستید به پزشک متخصص مراجعه نمایید. از این طریق می توانید مطمئن شوید که مشکل فیزیکی و یا روحی روانی در این بین در کار نیست و پزشک می تواند راه نمایی های لازم را به شما ارائه دهد.

 

منابع

نکاتی جهت رهایی از کج خلقی کودکان.  انجمن طب اطفال ایالات متحده ی آمریکا.

https://www.healthychildren.org/English/family-life/family-dynamics/communication-discipline/Pages/Temper-Tantrums.aspx

پزشکی جان هاپکینز.

http://www.hopkinsmedicine.org/healthlibrary/conditions/pediatrics/temper_tantrums_90,P02295/

 

تمامی حقوق تاپی شاپی متعلق به این سایت است. آماده سازی سایت توسط آرشیتا وب

ورود با نام‌کاربری و گذرواژه

فراموشی گذرواژه