اعتراض و مخالفت در کودکان : علل و درمان ( سنین ۳ تا ۴ سالگی)

چرا کودکان در دوران مهد به کرات با والدین خود مخالفت نشان می دهند؟

کودکتان دوست ندارد خانه ی دوستش را ترک کند. علی رغم اینکه قبلا به او متذکر شده بودید، اسباب بازی هایش را پس از استفاده سره جایشان نمی گذارد. کامیون بازی اش را بعد از بازی روی پله ها می گذارد و آن را همراه خود نمی آورد. چرا کودک شما به تازگی لجوج و سرسخت شده است؟

کودک شما بزرگتر شده و دیگر آن کودک نوپای سابق نیست. او اکنون مستقل تر شده و شخصیت مستقل تری کسب کرده. ممکن است حتی کودک شما در این سن و سال پرخاشگری نیز انجام دهد.

مخالفت برای کودکان در واقع روشی برای ارزیابی و محک زدن خودشان است. ” نقل از سوزان دنهام. پروفسور دانشگاه جورج ویرجینیا.

فراموش نکنید که هدف اصلی ؛ نشان دادن مشکل به کودک است نه بخشی از مشکل کودک شدن. شما طرف او هستید. عصبانی نشوید ( به خصوص جلوی دیگران) . در عین مهربان بودن؛ کودک را متوجه سازید که باید در زمان مقرر پای میز شام باشد.

 

 

رفتار صحیح کودک را با تایید تقویت کنید

به جای اینکه فقط به دنبال رفتارهای زشت کودک باشید؛ سعی کنید تا مجموعه رفتارهای او را مدیریت نمایید. جملاتی نظیر ” آفرین که خودت لباست را پوشیدی” و یا ” کاره خوبی کردی که به عروسکت هم غذا دادی ” می تواند در تشویق کودک برای انجام دوباره ی آن ها بسیار موثر باشد.

ممکن است شما به خاطر شوخی های بعضا زشت کودکتان از کوره در روید اما در هر حال مراقب کلامتان باشید. مراقب باشید تا کلامتان متمرکز بر روی رفتاری که کودک انجام داده است باشد نه شخصیت کودک. ( جملاتی نظیر ” خیلی خنگی” یا ” همیشه دردسر درست می کنی” می تواند مخرب باشد)

“وقتی کودک کار زشتی انجام می دهد، قبل از هر کس دیگری خودش شرمنده می شود.” نقل از جین نلسن؛ نویسنده ی سری کتاب های نظم و انظباط مثبت. ” اگر بخواهیم به کودکان بهتر رفتار کردن را بیاموزیم، آیا لزومی دارد که این کار را با رفتاری زشت انجام دهیم؟” ارتکاب چنین اشتباهی تنها باعث تشدید هر چه بیشتر رفتار بد در کودک می شود.

به یاد داشته باشید که قاعده مند کردن کودک به معنای کنترل آزار دهنده ی او نیست؛ بلکه به این معناست که چگونه به کودک آموزش دهیم تا بتواند خود کنترلی پیدا کند. تنبیه کردن شاید در کوتاه مدت موثر باشد ( آن هم به این دلیل که کودک ترسیده است)، اما در دراز مدت اثری ندارد. با رفتار ملایم؛ هر دوی شما روزی شادتر را سپری خواهید کرد و این رفتار باعث ایجاد احساسی خوب در کودک می شود.

محدودیت مشخص کنید

کودکان نیاز به اعمال محدودیت هایی دارند. پس برای کودک خود حد و مرز تعیین نموده تا آن ها بتوانند درک کنند که چه اختیارات و محدودیت هایی دارند. اگر عصبانی هستید به جای استفاده از جملات تند، از جملاتی نظیر : ” آدام اسباب بازی اش را می خواهد.” و یا ” حواست باشد که در پارک همیشه دست من را محکم بگیری.” استفاده کنید.

کودکان در این سن اغلب با پذیرش قوانین و مقررات وضع شده از طرف شما مشکل دارند. برای رفع این معضل؛ به دنبال راه چاره باشید. به عنوان مثال؛ اگر کودک شما خواهر کوچک ترش را به این دلیل این کاه قصد ترک کردن او را دارد کتک می زند، سعی کنید آن ها را کمک کنید و خودتان با فرزندتان اندکی بازی کنید. اگر شب ها از تاریکی می ترسد و نمی تواند بخوابد، برایش چراغ خواب تهیه کنید.

 

وقفه های مثبت ایجاد کنید.

اگر کودک شما در حال خراب کردن چیزی است که دوستش ندارد، به جای تنبیه کردن او سعی کنید او را آرام کنید . او را روی مبلی راحت و یا تخت خوابش بگذارید تا آرامش خود را بازیاید.

اگر رفتارهای بد کودک شما از حد گذشته است، به او بگویید که اگر کارش را ادامه دهد موقتا او را ترک می کنید. این کار باعث می شود تا کودک به فکر فرو رفته و از انجام کار بد خود دست بکشد. ( کودکان در دوران مهد بیشتر از این رده ی سنی به این روش پاسخ نشان می دهند.)

منع کودک می تواند حالات مختلفی نظیر اجازه ندادن به وی برای بازی کردن با دوستانش داشته باشد اما در هر حال چشمتان به کودک باشد و مراقب او باشید. می توان حتی برای این کار از تایمر استفاده کرد.

طبق پیشنهاد انجمن طب اطفال ایالات متحده ی آمریکا، زمان کافی برای بی توجهی به کودک عبارت است از سن کودک به علاوه ی ۱٫ به عبارت دیگر اگر کودک شما ۳ ساله است؛ ۴ دقیقه بی محلی و کم محلی برای او کافی است.

 

 

موضع خود را بالا ببرید

با عکس العمل نشان ندادن در هر وضعیتی؛ موضع خود را بالا ببرید. به عنوان مثال؛ اشکالی دارد که کودک بعضی اوقات برای صبحانه ژله بخورد؟ یا شلوار نارنجی با پیراهن سبزی که دوست دارد را بپوشد؟ یا اینکه برخی اوقات به جای اینکه اسباب بازی هایش را داخل قفسه بگذارد، آن ها را زیر تخت خوابش بگذارد؟! برخی اوقات لازم است تا زیاد کودک را تحت کنترل قرار ندهیم.

 

از تحریک کودک خودداری کنید

با عدم پافشاری بر انجام برخی از کارها، از شعله ور ساختن آتش لجاجت کودک جلوگیری کنید. به عنوان مثال؛ زمانی که می شود با کودک به پیک نیک رفت و لذت برد؛ چه لزومی دارد زمانی که می دانیم کودک برای رفتن به رستوران لجاجت می کند،  او را حتما به رستوران ببریم؟ یا چقدر به نظرتان واقع بینانه است که از کودک توقع داشته باشیم زمان خرید و یا در مکان های عمومی به آرامی روی صندلی بنشیند و کاری نکند؟!

اگر احساس کردید که کودک شما قصد اذیت کردن یا لجاجت دارد؛ با بی اعتنایی، این رفتار او را خنثی کنید. اگر در مجتمعی تجاری در حال گردش هستید و متوجه می شوید که چند مغازه جلوتر اسباب بازی فروشی است، با تغییر مسیر و رفتن به محلی دیگر اجازه ندهید تا کودک متوجه وجود اسباب بازی فروشی شود و از این طریق توجه کودک را منحرف سازید. ( مثلا به او بگویید: “چه ماشین سواری خوشگلی. می خوای سکه بندازی و سوارش بشی؟”)

به کودک خود اختیاراتی محول کنید

به کودکتان اختیاراتی بدهید. به عنوان مثال به او اجازه دهید تا آزادانه در محوطه ی بازی با بدن خود کار کند و با بدن خود آشنایی پیدا کند و یاد بگیرد تا چگونه از بدن خود در محیط پیرامونش استفاده کند.

به جای اینکه نظر خود را به او تحمیل کنید، به او حق انتخاب دهید. به عنوان مثال به او بگویید از بین لوبیا سبز و نخود فرنگی؛ کدام یک را در بشقاب خود ترجیح می دهد و یا قبل خواب کدام داستان را دوست دارد تا برایش تعریف کنید.

برای ایجاد هر چه بیشتر احساس در کنترل بودن کودک؛ به جای گفتن اینکه کودک چه کارهایی نمی تواند انجام دهد؛ به او بگویید چه کارهایی می تواند انجام دهد. به عنوان مثال؛ به جای گفتن ” نه . تو خونه خفاش نیار.”؛ به او بگویید : ” بیا بریم بیرون خفاش پیدا کنیم.” یا اگر کودک شما قبل از وعده ی اصلی غذایی هوس بستنی کرده است؛ به او بگویید که اگر اول غذایش را بخورد، برایش بعد از غذا بستنی می خرید و یا با پیشنهادی وسوسه انگیزتر، او را ترغیب کنید که اول غذایش را بخورد.

 

سن و وضعیت کودک را درک کنید و به آن احترام بگذارید

وقتی از کودکتان درخواستی دارید؛ مطمئن شوید که او متوجه درخواستتان شده است و فهمیده است که شما دقیقا از او چه می خواهید.

برای یاد دادن چیزهای جدید به کودک با او وقت صرف کنید. برخی اوقات وقت صرف کردن و یا دادن چیزی یا کاری به کودک آسان تر از سر و کله زدن با کودک است.

در انتها، به دنیای کودک خود احترام بگذارید. زمانی که وارد خودرو می شود تا به مدرسه برود؛ به جای اینکه صرفا او را به مدرسه برسانید، به او اجازه دهید تا در حد چند دقیقه دنده عوض کردن را امتحان کند. ( در ادامه به او بگویید: هارون حواست باشد، پنج دقیقه ی دیگر حرکت می کنیم.)

هیچ ضمانتی وجود ندارد که کودک شما از کارهای ناپسند خود دست بکشد. حتی در مثال بالا این احتمال وجود دارد که کودک تا زمان رسیدن به منزل مدام با دنده بازی کند. اما چیزی که مهم است این است که این مفهوم را به کودک منتقل کنید که او بیاموزد لجاجت کردن و سرسختی راه درستی برای رسیدن به خواسته هایش نیست.

 

 

منابع

http://www.aacap.org/AACAP/Families_and_Youth/Facts_for_Families/FFF-Guide/Discipline-043.aspx

http://www.healthychildren.org/English/family-life/family-dynamics/communication-discipline/Pages/Time-Outs-101.aspx

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/toddler/Pages/Aggressive-Behavior.aspx

http://www.healthychildren.org/English/family-life/family-dynamics/communication-discipline/Pages/Disciplining-Your-Child.aspx

https://www.healthychildren.org/English/family-life/family-dynamics/communication-discipline/Pages/Components-of-Good-Communication.aspx

تمامی حقوق تاپی شاپی متعلق به این سایت است. آماده سازی سایت توسط آرشیتا وب

ورود با نام‌کاربری و گذرواژه

فراموشی گذرواژه