چرا عصبانیت در کودکان ۳ تا ۴ سال اتفاق می افتد: علل و درمان

چرا کودکان در سنین مهد کودک پرخاش گر می شوند؟

ممکن است شما تا زمانی که کودکتان به مدرسه می رود با حسرت و اندوه به اون نگاه می کنید و از طرفی نیز خوشحال باشید که کودک خردسال شما دیگر بزرگ شده است و دیگر آن کودک بی دفاع و کوچک سابق نیست. کودک شما نیز دیگر بزرگ شده است و دارد خود را آماده می کند که به مهد کودک و یا مدرسه برود. او نیز متوجه این مساله می شود که دارد از شما جدا می شود و بایستی با شما ارتباط عاطفی بیش تری را برقرار نماید. علت این مساله این است که هم شما و هم خود کودک خردسال متوجه این مساله شده اید که دیگر خبری از آن روابط عاطفی که در گذشته بوده است نیست و هر دوی شما بایستی تا بیش از پیش قدر بودن با یکدیگر را بدانید چرا که این مساله را درک کرده اید که بیرون به مانند داخل خانه نیست و تنها در درون منزل است که می شود عشق و محبت را پیدا کرد. این مساله یکی از کلیدی ترین مسائلی است که متاسفانه اکثر والدین از آن غافل هستند و حتی به طور ناخودآگاه پی به اهمیت این مساله نمی برند و از درک آن عاجزند. در این جا و در همین رابطه بایستی این مساله را خاطر نشان ساخت که روابط عاطفی درست و اصولی بین والدین و کودک بر خلاف تصور عموم از همان بدو تولد صورت می گیرد و نه در سنین نوجوانی و جوانی.

به نقل از بلاگ اختصاصی سایت تاپی شاپی، پدر و مادر بایستی تا تمام هوش و حواس خود را از زمان تولد کودک تا سه سالگی متوجه فرزند خود کنند تا از این قضیه اطمینان حاصل کنند که فرزند آن ها دچار مشکلات عاطفی نمی باشد و این توانایی را به مرور زمان کسب کرده است که با والدین خود دوست باشد و به آن ها اطمینان کامل داشته باشد. البته منظور از اطمینان در این جا آن اطمینان غریزی نیست. چرا که تمامی کودکان اعم از کودک و نوجوان و جوان می توانند به پدر و یا مادر خود اطمینان کامل داشته باشند چرا که آن ها والدین این دسته از کودکان به حساب می آیند. منظور از اعتماد کردن در این جا عبارت است از اعتماد عاطفی و اعتمادی که کودک به طور تجربی و در طی زمان در ارتباط با والدین خود به دست می آید. این نوع از اعتماد در مقایسه با اعتمادی که در قبل و در نوع یک به آن اشاره شده است بسیار متفاوت و در عین حال مشکل می باشد. علت مشکل بودن این مساله نیز ان است که پدر و مادر بایستی زمان و وقت بسیار زیادی را با کودک خود صرف نمایند تا نیازهای احساسی و خلاهای عاطفی کودک را مرتفع سازند تا کودک در مراحل بعدی رشد خو با مشکلی رو به رو نشود. از جمله مشکلاتی که کودکان در صورت عدم برطرف شدن نیازهای شان از طریق والدین می توانند ایجاد نمایند عبارت است از مشکلاتی که در درون محیط خانه و یا والدین خود ایجاد می کنند و هم چنین مشکلاتی که در محیط بیرون از خانه و در ارتباط با همکلاسی های خود ممکن است با آن ها رو به رو شوند که هر دو این مشکلات می تواند اثرات جبران ناپذیری را برای او به ارمغان داشته باشد.

کودکانی که در هر کدام از این دو محیط دچار مشکل می باشند دارای نشانه هایی هستند که می توان به پرخاش گری، عصبانیت بیش از حد، پرخوری و یا کم خوری بسته به شخصیت کودک و موارد مشابه اشاره کرد که در صورت مشاهده ی هر کدام از این علائم پدر و یا مادر می بایست تا کودک خود را نزد مشاوره ی خانواده برده و از دستورات و مشاوره هایی که او به آن ها تجویز می نماید نهایت استفاده را ببرند. نکته ای که در این جا بایستی به آن اشاره کرد این است که تمامی این کارها هر چه زودتر بایستی انجام گیرد و باید از وقت تلف کردن در این زمینه جدا پرهیز شود. علت این مساله نیز آن است که هر چه سن کودک بالاتر رود احتمال شکل گیری مغز او به همین حالت وجود دارد و در آینده سخت تر می شود مشکلات روحی روانی کودک را برطرف کرد. همان طور که به احتمال زیاد برای شما و هم چنین برای سایر پدرها و مادرها ممکن است عجیب و غیر منتظره به نظر برسد، این مساله است که بروز رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان اصلا عمل و رفتاری بد و یا عجیب نمی باشد و بلکه بروز چنین رفتاری در آن ها کاملا طبیعی می باشد و در واقع بروز چنین رفتاری در کودکان به عبارتی نشان دهنده ی سلامت روانی و جسمی و رفتاری در آن ها می باشد که علل انجام چنین رفتاری بسته به این که کودک چه رفتاری را با هم کلاسی های خود در مدرسه و یا در مهد کودک انجام می دهد می تواند متفاوت باشد. کودک ممکن است خودش را یک گانگستر تصور کند و قصد داشته باشد تا مدام شیطنت کند و یا در جاها و مکان های متفاوت به خراب کاری و یا دعوا بپردازد. کودک هم چنین ممکن است احساس کسالت کند در خانه و یا از خانه گریزان باشد . در واقع کودک بیش از آن که یاد گرفته باشد تا با صحبت کردن و یا ایجاد ارتباط کلامی با دیگران که عبارت اند از شما و هم چنین دوستان خود در سر کلاس مدرسه و یا در محیط بیرون بیش تر مهارت ارتباطی خود را با برخوردهای فیزیکی نشان می دهد که نشان دهنده عدم رشد در کودک است.

نکته ی قابل تامل و البته دلگرم کننده برای شما این است که کودک برای همیشه در این وضعیت نخواهد ماند و با افزایش سن و سال کودک این رفتار نامتعارف و غیر معمول در کودک از بین می رود و یا حداقل رو به کاهش می گذارد. به عبارت بهتر بایستی این مساله را مطرح کرد که هر چه سن کودک بالاتر می رود توانایی کودک برای ایجاد ارتباط کلامی و صحبت کردن با اطرافیان خود در مدرسه و یا دوستانش در محیط های دیگر بیشتر می شود و از بروز رفتارهای پرخاشگرانه ی او کاسته خواهد شد. بهترین کاری که شما به عنوان پدر و یا مادر کودک می توانید در قبال وی انجام دهید این است که او را درک کنید و به او اجازه بدهید تا رشد کند و خودش متوجه این مساله شود که پرخاشگری و انجام رفتارهای پرخطر در درجه ی اول برای خود او مضر است. وظیفه ی شما در این جا عبارت است از این که بایستی کودک را درک کنید و به او این اجازه و یا به عبارت بهتر این فرصت را بدهید که با بروز چنین رفتاری رشد کند و بتواند از این طریق یعنی بروز رفتارهای پرخاشگرانه به خود این مفهوم را منتقل کند که دیگر با بروز چنین رفتارهایی نمی تواند کاری را به پیش ببرد و بایستی برای پیش برد کارهایش روش و منش خود را تغییر دهد.

____________________________________________________________

نقل این مقاله فقط با ذکر نام و لینک بلاگ سایت تاپی شاپی مجاز می باشد.

منبع: بلاگ اختصاصی فروشگاه آنلاین تاپی شاپی

 

تمامی حقوق تاپی شاپی متعلق به این سایت است. آماده سازی سایت توسط آرشیتا وب

ورود با نام‌کاربری و گذرواژه

فراموشی گذرواژه