چهار دست و پا رفتن نوزاد

چهار دست و پا رفتن، اولین روش کودک شما، برای به تنهایی این طرف و آن طرف رفتنِ با هدف است. در چهار دست و پا رفتن مرسوم، کودک با یادگیری حفظ تعادل بین دست ها و زانوهایش شروع می کند. سپس متوجه خواهد شد، که چگونه با فشار وارد کردن به زانوهایش، می تواند به عقب و جلو حرکت کند. همزمان، او ماهیچه هایی را که به زودی او را قادر به راه رفتن خواهند کرد، قوی می کند.

 

این مرحله چه زمانی اتفاق می افتد؟

به نوشته وبلاگ تخصصی مادر و کودک تاپی شاپی بیشتر کودکان، بین سنین ۷ و ۱۰ ماهگی چهاردست و پا رفتن را یاد می گیرند. کودک شما همچنین، ممکن است در این زمان، روش حرکت دیگری را انتخاب کند- مثل این طرف و آن طرف کردن باسن (سر خوردن به اطراف بر روی باسن، با استفاده از یک دست در پشت و یک پا در جلو، برای به جلو راندن خود)، خزیدن روی شکم یا غلتیدن از این طرف به آن طرف اتاق.

نباید در مورد سبکش نگران باشید، بدون توجه به این که او چگونه انجامش می دهد، مهم این است که در حال متحرک و پویا شدن است. بعضی کودکان سینه خیز نمی روند و مستقیما به سوی بالا کشیدن خود، ایستادن، آرام راه رفتن(راه رفتن به کمک مبلمان) و راه رفتن، می روند.

از زمانی که کمپین “پشت بدن برای خوابیدن” در سال ۱۹۹۴ آغاز به کار کرد، به نظر می رسد، تعداد زیادی از کودکان، دیرتر سینه خیز می روند و تعدادی از آنها به طور کامل از انجام این مرحله می گذرند. ( این کمپین، هدف کاهش خطر سیدز (مشکل خفگی ناگهانی نوزادان) با استفاده از تشویق والدین به قرار دادن کودکان به پشت، برای خواب، را دارد.) اگر کودک شما از دست  و پاهایش در هر دو سوی بدن، به یک اندازه استفاده می کند و در حال یادگیری چگونه هماهنگ کردن آنها باهم است، نباید نگران چیزی باشید.

 

این مرحله چگونه اتفاق می افتد؟

کودک شما احتمالا در فاصله کوتاهی بعد از اینکه قادر به نشستن بدون کمک می شود(تقریبا در زمانی که ۸ ماه دارد)، شروع به سینه خیز رفتن می کند. پس از این نقطه، می تواند سرش را برای نگاه کردن به اطراف بالا نگه دارد و دست، پا و ماهیچه های پشتش، برای جلوگیری از زمین خوردنش، به هنگام بلند شدن روی دست ها و زانوهایش، به اندازه کافی قوی هستند.در طول یک یا دو ماه، کودک شما به تدریج حرکت با اطمینان کامل از حالت نشسته به چهار دست و پا را یاد می گیرد و خیلی زود خواهد فهمید که وقتی دست و پاهاش صاف هستند و بدنش با زمین در حالت موازی است، می تواند به عقب و جلو حرکت کند.

زمانی بین ۹ یا ۱۰ ماهگی، متوجه می شود که فشار وارد کردن با زانوهایش، به او نیروی بالا برنده ایی که برای حرکت نیاز دارد را می دهد. وقتی که او مهارت پیدا می کند، خواهد آموخت که چگونه از حالت سینه خیز به حالت نشسته برگردد.

او همچنین در تکنیک پیشرفته ایی که متخصص کودکان، ویلیام سیرز آن را “سینه خیز رفتن تقاطعی” می نامد، که در آن، زمانی که او به جلو حرکت می کند، به جای استفاده از دست و پای یک طرف بدن، یک دست و پای مقابلش، باهم حرکت می کنند؛ استاد می شود. پس از آن، تمرین کردن او را بی نقص می کند. زمانی که او یک ساله است، منتظر باشید که یک سینه خیز روِ واقعا توانا شود.

 

مرحله بعدی چیست؟

بعد از اینکه کودک شما در سینه خیر رفتن خبره شد، تنها مرحله باقی مانده بین او و تحرک و پویایی، یادگیری راه رفتن است. به این منظور، او به زودی شروع به بالا کشیدن خود با هرچیزی که در دسترسش باشد می کند، چه میز جلوی مبل باشد چه پای مادر بزرگ. زمانی که در پاهایش احساس  تعادل کند، او آماده ایستادن بدون کمک دیگری و به آرامی راه رفتن در حالی که مبلمان را می گیرد، خواهد بود. بعد از آن، راه رفتن، دویدن، پریدن و جهیدن، تنها مستلزم زمان خواهد بود.

وظیفه شما

از ابتدا، مدت زیادی قبل از آنکه کودک شما آماده سینه خیز رفتن شود، زمان های زیادی از روی شکم بودن به او بدهید. قرار دادن کودکتان رو شکمش و چندین دقیقه در روز، در زمانی که بیدار و هوشیار است، بازی کردن با او رد این حالت، به رشد ماهیچه هایی که برای سینه خیز رفتن به آنها نیاز دارد، کمک می کند.

خوابیدن روی شکم، همچنین از ایجاد یک نقطه مسطح روی سر او، که گاهی به خاطر گذراندن زمان زیادی به پشت بودن نوزاد اتفاق می افتد، جلوگیری می کند.

بهترین راه برای تشویق به سینه خیز رفتن-شامل رسیدن و گرفتن-قرار دادن اسباب بازی ها و دیگر وسایل خوش آیند (حتی خودتان) دور از دسترس کودکتان است. آکادمی امریکایی کودکان (AAP)، همچنین استفاده از بالش ها، جعبه ها و کوسن های کاناپه را برای خلق مسیر مانع، برای تشخیص او، پیشنهاد می کند. این به افزایش اطمینان، سرعت و چابکی او کمک می کند. فقد او را تنها نگذارید- اگر زیر بالش با جعبه ها گیر کند، سراسیمه خواهد شد و شاید در معرض خطر خفگی باشد.

یک کودک که سینه خیز می رود، می تواند شیطنت های بسیاری انجام دهد. با تاکید ویژه ایی بر ورودی پله ها،  اطمینان حاصل کنید که منزلتان، مناسب کودک است. کودک شما مجذوب پله ها خواهد شد، اما آنها می توانند برایش خطرناک باشند، بنابراین آنها را تا وقتی که او واقعا در راه رفتن حرفه ایی شود (معمولا در حدود ۱۸ ماهگی)، دور از محدوده حرکتش قرار دهید. حتی آن زمان، او را از نزدیک زیر نظر بگیرید. برای این زمان، پیشنهاد AAP، درست کردن یک یا دو پله تمرینی، با توده هایی از جنس فوم یا جعبه های مقوایی محکم، پوشیده از پارچه است.

شما هنوز نباید کفش خریداری کنید. کودک شما تا وقتی در راه رفتن استاد نشده است، نیازی به پوشیدن کفش به طور منظم ندارد.

چه موقع باید نگران شد؟

کودکان با استفاده از روش ها و زمان بندی های متفاوتی مهارت ها را رشد می دهند. اما اگر کودک شما در زمانی که یک ساله است، با اینکه فهمیده است چطور پاها و دستانش را در یک حرکت منظم، با هم حرکت دهد، یا آموخته که چگونه دست و پایش را به یک اندازه استفاده کند، و به نوعی علاقه ایی به پویا بودن نشان نداده است ( چه خزیدن، سینه خیز رفتن، غلتیدن یا آرام راه رفتن باشد)، نشان نداده است، این را در وقت دکتر بعدیش مطرح کنید. به خاطر داشته باشید، که نوزادان نارس، ممکن است چند ماه بعد از هم سن و سالان خود، به این نشانه رشد و بسیاری دیگر دست یابند.

در نوزادان مختلف سن نشستن و غلت خوردن متفاوت است. از شش ماهگى با چیدن بالش در اطراف نوزاد کم کم در حفظ تعادل به او کمک کنید. همه نوزادن لزوما مرحله چهار دست و پا راه رفتن  را در چرخه راه افتادن ظى نمى کنند. مراحل حرکتى  نوزاد باید توسط پزشک مشاهده و از همه جوانب ارزیابی شود. به طو ر طبیعى نوزاد در هشت ماهگى توانایى نشستن را پیدا کرده است. با چیدن بالش اطراف نوزاد به او برای نشستن کمک کنید. برای نمایش فایل های آموزشی و انجام بازی های فکری عجله نکنید و اصرار نورزید. در این جا زمان بندی مراحل راه رفتن کودک آمده است. فراگیری راه رفتن شامل مسائلی فرا تر از چگونگی استفاده از پا می  باشد. به خاطر داشته باشید این تنها یک راهنما است. برخی از کودکان زود تر از هشت ماهگی راه می افتند و برخی دیگر تا اواخر هفده ماهگی صبر می کنند. طیف گسترده ای از آنچه که طبیعی به نظر می رسد وجود دارد. اگر در مورد پیشرفت فرزند خود نگران می باشید بهتر است با پزشک او مشورت نمایید.تولد تا دو ماهگی کودک از بدو تولد با رفلکس راه رفتن به دنیا می آید. به طوری که اگر او را بر روی سطح سخت به حالت ایستاده نگه دارید پا های خود را برای پیاده روی حرکت می دهد. این رفلکس حدود شش هفته بعد از تولد از بین می رود.سه تا چهار ماهگی مقدار کمی خود را به سمت بالا می کشد. هنگامی که نوزاد را بر روی شکمش قرار می دهید با استفاده از دست هایش، سر و سینه خود را از زمین بلند می کند. این کار عضلات بالا تنه را که برای راه رفتن حائز اهمیت می باشند تقویت می کند.پنج ماهگی زمانی که نوزاد را به حالت ایستاده نگه می دارید به بالا و پایین می پرد. این حرکت به قوی تر کردن پا های او کمک می کند. اگر کودک شما تا چهارده یا پانزده ماهگی هنوز به راه نیافتاده، بهتر است به پزشک او مراجعه نمایید. این زمان هنوز در محدوده رشد طبیعی است، اما در حال حاضر زمان مناسبی است که هر چیزی را که باعث تاخیر در رشد شده است بررسی نمایید.شانزده ماهگی فرزند شما می تواند با کمک و حمایت از پله ها بالا و پایین برود.هجده ماهگی می تواند با موسیقی برقصد.نوزده تا بیست و چهار ماهگی ممکن است سرعت خود را برای دویدن افزایش دهد. از حمل کردن شی در دستانش در حالی که راه می رود لذت می برد. نزدیک به دومین تولد خود پرش با یک قدم را می آموزد. کودکان به انواع روش های مختلف چهاردست و پا راه می روند از جمله این روش ها می توانیم به روش کلاسیک،روش سه پایه،شیوه خرسی،شیوه جست‌وخیز و شیوه خرچنگی اشاره کنیم چگونه می توانیم به کودکان در این زمینه کمک کنیم و مانع آسیب دیدن آن ها شویم پروسه چهار دست و پا راه افتادن خردسالان به چه صورت است در چه سنی پس از تولد شروع به چهار دست و پا راه رفتن می کنند؟ توضیحات بیشتر را از متخصصین اطفال بخواهید.ممکن است کودک شما به یک شیوه خاص شروع کند به راه رفتن و بعد نحوه کارش را تغییر دهد. اما تمام شیوه‌های چهار دست و پا راه رفتن کودکان عادی است و باید مورد تحسین قرار بگیرد.چهار دست و پا راه رفتن یک مرحله میانی است که بین مراحل نشستن و راه رفتن رخ می‌دهد؛ شیوه‌های فراوانی برای یادگیری چهار دست و پا راه رفتن توسط کودک وجود دارد. ممکن است کودک شما به یک شیوه خاص شروع کند به راه رفتن و بعد نحوه کارش را تغییر دهد. اما تمام شیوه‌های چهار دست و پا راه رفتن کودکان عادی است و باید مورد تحسین قرار بگیرد.

وقتی کودک شما شروع به چهار دست و پا راه رفتن می‌کند، ممکن است از دیدن اینکه به سرعت راه می‌افتد، شگفت‎‌زده شوید. پوشاندن زانوهای کودک با یک شلوار استرچ راحت کمک می‌کند که پاهایش زخمی نشوند و راحت‌تر نشست و برخاست کند. مراقب حرکت‌های ناگهانی کودک باشید و اشیاء شکستنی را از مسیر احتمالی‌اش بردارید. همیشه مراقب او باشید. مطمئن شوید که منزل‌تان برای کودکی که به تازگی شروع به چهار دست و پا راه رفتن کرده است، یک محیط بی‌خطر باشد. اگر تا به حال به ایمن‌سازی محیط منزل برای کودک نوپای خود فکر نکرده‌اید، از همین حالا شروع کنید. شما می‌توانید از نکات زیر برای این کار استفاده کنید و محیط منزل‌تان را به یک محیط بی‌خطر برای کودک تبدیل کنید.سیم‌های برق را از دسترس کودک دور نگه دارید؛ وسایل الکتریکی را از برق بکشید؛ در کابینت‌های حاوی اقلام خطرناک (مانند سموم، داروها، اشیاء تیز و غیره) را قفل کنید؛ همچنین، وسایلی را که احتمال دارد کودک از روی زمین بردارد و در دهانش بگذارد، جمع کنید تا او در معرض خفگی قرار نگیرد.مناطق خطر (مانند حمام) را با نصب یک در امنیتی در ورودی اتاق ایمن‌سازی کنید یا در مربوطه را قفل کنید.
اگر خانه شما دارای چند سطح مختلف است، باید در سطوح مختلف یک دروازه تعبیه کنید تا کودک قادر به جست‌وخیز کردن در سطوح مختلف خانه نباشد.شاید بخواهید پله‌ها راه به طور کلی ببندید، اما نباید دست به این کار بزنید. بچه‌ها باید بالا رفتن را یاد بگیرند و پایین آمدن را نیز تجربه کنند. پس در صورت امکان، راه‌پله خود را طوری تنظیم کنید که کودک در یک چهارچوب مشخص بالا و پایین برود تا این کار را یاد بگیرد. البته، شما باید در نزدیکی او باشید و به او کمک کنید. هرچند که داشتن یک چهارچوب مشخص از افتادن کودک جلوگیری می‌کند.به محض این که کودک بالا رفتن را یاد گرفت و توانست از پله‌ها بالا برود، باید به او کمک کنید که پایین آمدن را نیز یاد بگیرد. به او نشان دهید که چطور روی شکم لیز بخورد و با زاویه مناسب به انتهای راه‌پله برسد. صبور باشید، این پروسه ممکن است چند ماه طول بکشد.نظارت دائم بر روند یادگیری کودک ممکن است خسته‌کننده باشد، اما برای ایمنی کودک اهمیت دارد. اگر کودک پیش از این تجربه استفاده از راه‌پله را نداشته، ممکن است در معرض خطرات زیادی قرار داشته باشد که به نظارت دائم شما نیاز دارد.اگر او می‌خواهد از جایی بالا برود که مناسبش نیست، او را به آرامی از آن محیط دور کرده و یادآور شوید که نباید این کار را بکند. او را به یک جای بی‌خطر ببرید و تعدادی بالش به او بدهید تا از آنها برای بالا و پایین رفتن استفاده کند. کوهنورد کوچولوی شما به تدریج یاد می‌گیرد که از چه جاهایی بالا برود و از چه جاهایی برای بالا رفتن استفاده نکند.
مثل یک زوج چهار دست و پا راه بروید. یک راه بسیار عالی برای کمک به کودک در امر یادگیری مهارت‌های حرکتی این است که به همراه او چهار دست و پا راه بروید و خطرات بالقوه این کار را از دید یک کودک ببینید. حتی اگر منزل را ایمن‌سازی کرده‌اید، روی زمین دراز بکشید و همراه کودک بخزید و چهار دست و پا راه بروید.چهار دست و پا راه رفتن در بسیاری از ارزشیابی‌های مرتبط با روند رشد کودک در نظر گرفته نمی‌شود؛ بنابراین اگر کودک شما خیلی دیر شروع به چهار دست و پا راه رفتن کرده است، نباید نگران شوید. با این حال، اگر او در توسعه مهارت‌های زبانی، تعاملات اجتماعی و یا سایر مهارت‌های حرکتی نیز دچار مشکل است، حتما باید به پزشک مراجعه کنید و وضعیت کودک را به او اطلاع دهید.چهار دست و پا راه رفتن لزوما به این معنا نیست که کودک به زودی روی پاهایش راه خواهد رفت؛ همچنین نمی‌توان گفت کودکی که زود چهار دست و پا راه رفتن را یاد می‌گیرد، زودتر روی پاهایش راه خواهد رفت. وقتی کودک چهار دست و پا راه رفتن را یاد می‌گیرد، ممکن است آنقدر در این کار مهارت یابد که تا مدتی از همین شیوه برای حرکت و جابه‌جایی استفاده کند. در واقع، بسیاری از کودکانی که دیر شروع به چهار دست و پا راه رفتن می‌کنند، خیلی زودتر از کودکانی که سریعا چهار دست و پا راه رفتن را یاد می‌گیرند، نخستین گام‌هایشان را برداشته و شروع به راه رفتن می‌کنند.


چهار دست و پا راه رفتن یک تجربه بزرگ است که ممکن است سایر تجربیات کودک را دچار مشکل کند؛ مثلا ممکن است برنامه خواب کودک برای یادگیری این مهارت کمی تغییر پیدا کند. احساس و تجربه جدید باعث می‌شود که کودک تا زمان یادگیری کامل این پروسه، بی‌خوابی بکشد یا دیرتر از حد معمول به خواب برود. این امر کاملا طبیعی است، هرچند ممکن است طاقت‌فرسا باشد. بنابراین درباره زمان خواب کودک در این برهه خیلی سخت‌گیر نباشید و بگذارید کودک در پایان یک روز سخت و پرمشغله کمی راحت باشد و به میل خود به خواب برود. بعد از این که کودک یاد می‌گیرد چهار دست و پا حرکت کند، همه چیز به زمان بستگی دارد که کودک چه موقع روی پاهایش بایستد و راه رفتن را تجربه کند. کودکان در ابتدا از نیمکت، صندلی و پاهایشان برای حفظ تعادل استفاده می‌کنند و به تدریج یاد می‌گیرند که تنها از پاهایشان برای راه رفتن، دویدن، پریدن، رقصیدن و غیره استفاده کنند. معمولاً کودکان زمانی که بدون کمک دیگران می‌نشینند، چهار دست و پا حرکت کردن را آغاز می‌کنند. بعد از مرحله چهار دست و پا حرکت کردن او می‌تواند سرش را بالا نگه دارد و اطراف خود را ببیند. عضله‌های بازو، دست و پای او به اندازه کافی قوی شده‌اند تا باعث حرکت او شوند. او در ۷ یا ۸ ماهگی می‌فهمد که می‌تواند از طریق ایجاد فشار در ناحیه زانوها، حرکت کند. در واقع نکته مهم حرکت کردن نوزاد است و این مسأله سالم بودن او را نشان می‌دهد، خواه این حرکت چهار دست و پا به سمت عقب، نشسته حرکت کردن باشد و یا اینکه از همان ابتدا به جای چهار دست و پا حرکت کردن مستقیماً به سمت حرکت روی دو پا برود. چهار دست و پا رفتن کودک یکی از بخش‌های مهم رشد جسمانی او محسوب می‌شود. این حرکت، قوه حرکتی او را وارد مرحله جدیدی می‌کند. اما این حرکت، در رشد روانی کودک نیز تاثیر بسیاری دارد. برخی فواید چهار دست و پا رفتن کودک عبارتند از:کودک می‌تواند از طرق جدیدی با شما ارتباط برقرار کند. اینبار که فرزندتان چهار دست و پا رفت، به او دقت کنید. خواهید دید که هر چند ثانیه یکبار بر می‌گردد و به شما نگاه می‌کند. او به دنبال پیام‌هایی است که شما از طریق حالات صورت خود برای او می‌فرستید، مانند پیام هشدار. هنگامیکه کودک در حرکت‌های خود مستقل می‌شود، به تائید یا عدم تائید شما برای اینکه احساس امنیت کند نیاز خواهد داشت. کودک متوجه می‌شود که اشیا با او فاصله زیادی دارند. کودکان هنگام تولد قدرت تشخیص فاصله‌ها را تا حدودی دارند، اما این قدرت بسیار محدود است. هر شئ که فاصله آن بیشتر از حد خاصی باشد، از نظر کودک خیلی دور نخواهد بود، مانند حالتی که ستاره‌ها در آسمان در نظر ما دارند. این موضوع، حتی با بهبود قوه بینایی کودک نیز به همین صورت است. اما چهار دست و پا رفتن، به کودک اجازه می‌دهد خود مستقلا حرکت کند. او متوجه می‌شود که برای رسیدن به برخی اشیا باید مسیر زیادی را طی کند. در نتیجه متوجه فاصله زیاد آنها خواهد شد. کودک می‌فهمد چگونه باید محیط اطراف خود را کشف کند. خیلی زود، فرزند شما با اتاق خودش، اتاق پذیرایی، آشپزخانه و سایر قسمت‌های خانه آشنا خواهد شد. او یاد می‌گیرد که برای رسیدن به سبد اسباب بازی‌هایش باید اول از کنار میز غذاخوری عبور کند، وارد راهرویی شود و پس از گذشتن از صندلی راحتی مادرش، به سبد اسباب بازی‌هایش دسترسی پیدا کند. کودک مجبور می‌شود تصمیم بگیرد. رفتن از یک طرف اتاق به طرف دیگر می‌تواند چالش برانگیز باشد. وقتی کودک هنگام حرکت با مانعی روبرو می‌شود، باید تصمیم بگیرد که آیا به حرکت خود ادامه دهد یا خیر. او باید تصمیم بگیرد که چگونه می‌تواند مانع را از سر راه خود بردارد. هرچه حرکت کودک بیشتر باشد، تجربه او نیز بیشتر خواهد بود و توانایی او برای تصمیم گیری نیز افزایش خواهد یافت. کودک همواره اهداف خود را به یاد خواهد داشت. رسیدن به یک هدف از طریق چهار دست و پا رفتن بسیار سخت‌تر از زمانی است که کودک برای رسیدن به خواسته خود گریه می‌کند یا جیغ می‌زند. چهار دست و پا رفتن نیاز به انرژی و وقت زیادی دارد. کودک باید در عین انجام حرکات دشوار و پیچیده برای رسیدن به هدف خود، همواره هدفش را نیز به یاد داشته باشد و آن را فراموش نکند. همین فعالیت به ظاهر ساده، برای کودکان دشوار است و به تقویت فعالیت‌های ذهنی آنها کمک بسیاری خواهد کرد. از آنجایی که در این سنین، دید کودک هنوز فاقد درک عمیق ایست والدین باید در زمان‌هایی که او روی مبل، تخت یا نزدیک پله است از او بسیار مواظب کنند چرا که احتمال سقوط کودک از تخت و پله وجود دارد؛ این مسئله می‌تواند به چشم ضربه وارد کرده و بینایی کودک را به خطر بیندازد. با افزایش سطح تحصیلات مادران و اطلاعاتی که رسانه های جمعی و کتاب های مختلف تربیتی در مورد چگونگی تربیت فرزند، رفتار با او، رشد وی، نیازهایش و غیره در اختیار مادران قرار می دهند، نگرانی های آنها در مورد طبیعی بودن یا نبودن فرزندان شان افزایش یافته است. این نگرانی ها می توانند تبدیل به انگیزه ای قوی برای درک و برخورد بهتر با کودکان شود و یا تبدیل به اضطراب و آشفتگی رفتاری گردد و به صورت رفتارهای ناهماهنگ و متغیر ظاهر شود و در نتیجه مادر و کودکراآشفته و سردرگم کند.با توجه به این مسائل، آشنایی مادران با مراحل رشد طبیعی فرزندان شان و آگاهی آنها نسبت به نیازهای خاص هر سن، به آنها کمک می کند انتظار و توقعی متناسب با سن آنها از آنان داشته باشند و ضمنا نیازهایشان را به بهترین وجه برآورده سازند. هر چند از لحاظ سنِ شروع سینه خیز یا چهار دست و پا رفتن بین کودکان تفاوت های فردی وجود دارد، ولی تمام کودکانی که این امکان را دارند روی زمین حرکت کنند، توالی یکسانی را طی خواهند کرد.سن متوسط سینه خیز رفتن حدودا نه ماهگی است و کودک حدودا در ده ماهگی چهار دست و پا راه می رود. ممکن است کودکی یک یا دو مرحله را جهشی بگذراند، ولی غالب کودکان بیشتر مراحل را عادی می گذرانند.
توانایی راه رفتن بستگی به یک سلسله از موفقیت های پیشین دارد. سنینی که هر یک از کودکان به این مراحل دست می یابند، دامنه گسترده ای را در بر می گیرد. سن متوسط برای انجام کاری مانند خود را بالا کشیدن به منظور ایستادن و ایستادن به کمک میز یا صندلی بین نه و ده ماهگی است. کودک متوسط در حدود یازده ماهگی بدون کمک دیگران می ایستد. در یک سالگی اگر یک دستش را بگیرند، راه می رود و در سیزده ماهگی بدون کمک دیگران راه می رود، هر چند معمولاً تلوتلو می خورد. در هجده ماهگی می تواند بدون کمک دیگران از پله ها پایین و بالا برود و معمولاً زمین نمی خورد، نیز می تواند اسباب بازی اش را روی زمین به دنبال خود بکشاند. در دومین سال زندگی، کودک می تواند بی آنکه بیفتد چیزی را از روی زمین بردارد و می تواند بدود یا عقب عقب راه برود.

ذکر این مطلب تنها با اشاره به وبسایت تاپی شاپی و ارائه لینک مجاز می باشد

منابع

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/sleep/Pages/A-Parents-Guide-to-Safe-Sleep.aspx

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/sleep/Pages/Back-to-Sleep-Tummy-to-Play.aspx

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/Pages/Movement-8-to-12-Months.aspx

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/Pages/Developmental-Milestones-12-Months.aspx

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/preemie/Pages/Corrected-Age-For-Preemies.aspx

http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/toddler/Pages/Developmental-Milestones-2-Year-Olds.aspx

تمامی حقوق تاپی شاپی متعلق به این سایت است. آماده سازی سایت توسط آرشیتا وب

ورود با نام‌کاربری و گذرواژه

فراموشی گذرواژه