نشستن در کودکان

مستقلانه نشستن، به کودک شما چشم انداز جدیدی از جهان می بخشد. وقتی که  عضلات کمر و گردنش به اندازه کافی برای عمودی نگه داشتنش قوی هستند و فهمیده است پاهایش را کجا قرار دهد تا واژگون نشود، تنها مقداری زمان خواهد برد، تا به سوی چهاردست و پا رفتن، ایستادن و راه رفتن برود.

این مرحله چه زمانی اتفاق می افتد؟
کودک شما در سنی میان ۴ و ۷ ماهگی یاد می گیرد مستقلانه بایستد. این نزدیک به همان زمانی است، که او در غلت خوردن و بالاگرفتن سرش مهارت پیدا کرده است. اکثر کودکان وقتی ۸ ماهه هستند، می توانند چندین دقیقه بدون کمک بنشینند. (حتی کودکانی که در نشستن مهارت پیدا کرده اند، ناگهان واژگون می شوند، اغلب به این خاطر که علاقه شان را به راست نشستن از دست می دهند.)
این مرحله چگونه اتفاق می افتد؟
اگر چه شما می توانید از همان روز اول، کودکتان را در حالت نشسته قرار دهید، استقلال حقیقی در نشستن، تا زمانی که کنترل سر ندارد، شروع نمی شود. در ۴ ماهگی، عضلات سر و گردن فرزندتان به سرعت شروع به محکم شدن می کند، و یاد خواهد گرفت، در حالی که روی شکمش دراز کشیده، سرش را بالا بیاورد و بالا نگه دارد.
بعدا می فهمد چطور خودش را بالا بکشد و سینه اش را از زمین جدا نگه دارد، چیزی شبیه بالا آمدن کوتاه. در ۵ ماهگی، قادر خواهد بود برای لحظاتی بدون کمک بنشیند، هرچند شما باید برای کمک رساندن به او نزدیک بمانید و برای نرم نگه داشتن اطرافش در صورت افتادن احتمالی، او را با بالش محصور کنید.به زودی کودک شما میفهمد، چطور با خم شدن به جلو، در حالت نشسته، تعادلش را حفظ کند. در ۷ ماهگی، احتمالا قادر خواهد بود، بدون کمک بنشیند (که دستانش را برای کاوش آزاد خواهد کرد)، و یاد خواهد گرفت چطور برای دسترسی به شی ایی که می خواهد؛ در حالت نشسته، بچرخد.
او در این زمان حتی قادر خواهد بود، با فشار آوردن بر آرنج هایش، از روی شکمش به حالت نشسته درآید. زمانی که ۸ ماهه است، احتمالا بدون کمک، به راحتی خواهد نشست.
مرحله بعدی چیست؟
شما می توانید حدس بزنید بعد از اینکه کودکتان می فهمد که می تواند در حالت نشسته، به جلو برود و در دست ها و زانوهایش تعادل ایجاد کند چه مرحله ایی اتفاق می افتد، در اوایل ۶ یا ۷ ماهگی، تمایل پیدا می کند با هر چهاردست و پا، به جلو (یا عقب) برود، و در ۱۰ ماهگی، در چهاردست و پا رفتن مهارت پیدا می کند. کودک شما، حالا هم بسیار پرتحرک و هم بسیار کنجکاو ، پس در این زمان، ایمنی کودک بسیار اهمیت دارد.
ضمنا، بسیاری از متخصصان کودک توصیه می کنند، برای شروع خوراندن غذاهای جامد به او، تا زمانی که با حداقل کمک بنشیند، صبر کنید.
وظیفه شما
بلند کردن سر و سینه اش، به کودکتان کمک می کند، عضلات گردنش را تقویت کند و کنترل سری را، که برای نشستن لازم است، پرورش دهد. شما همچنین با تشویق او به بازی کردن صورت بر روی زمین و سپس وادار کردنش به نگاه کردن به بالا، کمک کنید.
استفاده از یک عروسک صدادار یا یک آینه هم می تواند؛ راه خوبی برای اطمینان حاصل کردن از آن باشد که شنوایی و بینایی او در مسیر درستی است. وقتی کودک شما توانست به خوبی و با اطمینان بنشیند، اسباب بازی ها و دیگر اشیای جذاب را دور از دسترسش قرار دهید-آنها وقتی که او در حال یادگیری حفظ تعادل با دستانش است، توجه اش را جلب می کنند.
مثل همیشه، و به خصوص زمانی که او دارد یاد می گیرد بنشیند، برای شرایطی که بیافتد، نزدیک او بمانید – یا زمانی که می خواهد با مهارت جدیدش خودنمایی کند.
چه موقع باید نگران شد؟
اگر کودک شما وقتی حدودا ۴ ماهه است، قادر به محکم بالا نگه داشتن سرش نیست و مدت کوتاهی بعد از آن بالا آوردن خود، روی آرنج هایش را شروع نکرده است؛ یا در ۹ ماهگی قادر به نشستن نیست، دفعه بعدی که با پزشکش صحبت می کنید، این مسئله را مطرح کنید.
کودکان مهارت ها را به روش های مختلف رشد می دهند، بعضی بسیار سریع تر از بقیه، اما کنترل سر برای مستقلانه نشستن بسیار ضروری است، و نشستن برای چهار دست و پا رفتن، ایستادن و یادگیری راه رفتن، کلیدی است.
به خاطر داشته باشید، که کودکان نابالغ ممکن است، این مرحله و دیگر مراحل را بعد از هم سن و سالان خود بدست آورند.
کودکان هنگام تولد، توانایی‌های بالقوه خدادادی بی‌شماری دارند که با رشد و تکامل آنها کم‌کم بروز و ظهور پیدا می‌کند. اما این‌که چه مقدار از آنها به فعل درمی‌آید، به محیط و تجربه‌های کودک در ماه‌ها و سال‌های اول عمر او بستگی دارد. البته نباید نقش والدین و اطرافیان را نادیده گرفت.والدین به راحتی می‌توانند شرایط مناسبی برای کودک خود فراهم کرده و پیمودن مسیر تکامل برای او را تسهیل کنند. آنها باید از به کار بردن وسایلی که حرکات کودک را محدود می‌کند خودداری ورزند. مناسب است پدر و مادر شرایطی را فراهم آورند که کودک بتواند در دمای مناسب محیط، با بدن لخت خود از تحریکات مناسب محیطی برخوردار شود. به عنوان مثال می‌توانید کودک را در لگن آب گذاشته و اجازه دهید بازی کند. کودک باید بتواند دنیای پیرامون خود را از طریق حواس بینایی، بویایی، شنوایی، لامسه و… تجربه کرده و فرصت جستجوی محیط را داشته باشد و بداند در اطرافش چه می‌گذرد.. در این سنین قرار دادن اسباب‌بازی‌های متحرک با رنگ‌های جالب بالای تخت کودک و استفاده از محافظ‌هایی با رنگ‌های روشن در اطراف تخت او می‌تواند در فعال کردن حواس کودک موثر باشد. همچنین نگاه کردن و صحبت نمودن با کودک زمانی که بیدار و هوشیار است و پاسخ دادن به صداهایی که از خود درمی‌آورد، می‌تواند توجه او را جلب کند. در این سنین والدین می‌توانند با گرفتن وسایلی با رنگ روشن نزدیک به صورت او به مدت ۸ تا ۱۰ ثانیه و سپس حرکت دادن آن به اطراف باعث تسهیل توجه و قدرت تعقیب او بشوند. در این سنین کودک را در گوشه صندلی یا تخت بنشانید و خود نیز کنار او بنشینید تا نشستن را به او بیاموزید. برای آموزش تحمل وزن بدن باید شیرخوار را از زیر بغل گرفته و او را آرام پایین بیاورید تا با کف پایش زمین را لمس کند. البته در این سنین باید وی را تشویق کنید تا جغجغه را هم بگیرد و پس از مدتی بازی کردن، آن را از دستش بگیرید. خوب است در این ماه‌ها آینه را نیز به او نشان داده و به کودک لبخند بزنید و هنگام گریه کردن هم به او پاسخ دهید. در این دوران اسباب‌بازی جالبی مقابل او و البته دور از دسترسش قرار داده و با این کار کودک را تشویق به خزیدن کنید. به او اجازه دهید داخل وان حمام با اسباب‌بازی‌هایش بازی کند، ولی هرگز او را کنار یا داخل آب تنها نگذارید. صداهای ساده‌ای ایجاد کرده و کودک را تشویق کنید آنها را تکرار کند. باید او را ترغیب کنید به طرف صدا بچرخد. در این دوران از زندگی کودک مهم است که تصاویر روشن و جذاب کتاب و مجله‌های مناسب سنش را به او نشان داده و آنها را برایش نام ببرید. در این سنین به بازی‌هایی که برای او جالب است دقت کرده و آنها را انجام دهید. می‌توانید اسباب‌بازی‌ای را زیر پتو قرار داده و از او بخواهید آن را پیدا کند. علاوه بر این خوب است که اشیای غلتانی مانند توپ را در اختیار او قرار دهید. در این سنین از کودک بخواهید اجزای بدنش را نام ببرد. همچنین با کودک توپ بازی کرده و غلتاندن توپ را به او بیاموزید. مداد و کاغذی برای نقاشی در اختیار او قرار داده و تشویقش کنید با مداد رنگی رنگ کند. در ضمن می‌توانید از او بخواهید به عروسکش غذا داده، لباس تنش کند و آن را بخواباند. کودک در این سن باید بتواند به کمک بزرگترها اشیا را بر اساس شکل، اندازه و رنگ طبقه‌بندی کند. بهتر است با خریدن جورچین‌های مختلف برای کودک، به او در این کار کمک کنید. خط خطی کردن و نقاشی کردن را به او یاد دهید. در این دوره باید مسواک زدن را به کودک آموخته و آموزش توالت رفتن را شروع و کامل کنید. وقتی کودک شیئی را به دست می‌گیرد در موردش به او اطلاعات کافی بدهید. والدین نباید تصور کنند در این سالها کودک دیگر نیازی به توجه و رسیدگی نداشته و لازم نیست در رابطه با تکامل رفتاری او کاری انجام شود. در این سالها هر روز همراه با او کتابی بخوانید. الک دولک بازی کرده و لی‌لی کنید. همچنین باید به او باز و بسته کردن زیپ و دکمه را بیاموزید و عواطف خود را با بوسیدن کودک یا گفتن کلمات محبت‌آمیز به او نشان دهید. در نهایت به خاطر بسپارید کودکان باید احساس کنند والدین، اطرافیان و مراقبین دوستشان دارند و از آنها حمایت می‌کنند. در این جا زمان بندی مراحل راه رفتن فرزند تان آمده است. فراگیری راه رفتن شامل مسائلی فرا تر از چگونگی استفاده از پا می باشد. به خاطر داشته باشید این تنها یک راهنما است. برخی از کودکان زود تر از هشت ماهگی راه می افتند و برخی دیگر تا اواخر هفده ماهگی صبر می کنند. طیف گسترده ای از آنچه که طبیعی به نظر می رسد وجود دارد. اگر در مورد پیشرفت فرزند خود نگران می باشید بهتر است با پزشک او مشورت نمایید. کودک از بدو تولد با رفلکس راه رفتن به دنیا می آید. به طوری که اگر او را بر روی سطح سخت به حالت ایستاده نگه دارید پا های خود را برای پیاده روی حرکت می دهد. این رفلکس حدود شش هفته بعد از تولد از بین می رود. مقدار کمی خود را به سمت بالا می کشد. هنگامی که نوزاد را بر روی شکمش قرار می دهید با استفاده از دست هایش، سر و سینه خود را از زمین بلند می کند. این کار عضلات بالا تنه را که برای راه رفتن حائز اهمیت می باشند تقویت می کند. زمانی که نوزاد را به حالت ایستاده نگه می دارید به بالا و پایین می پرد. این حرکت به قوی تر کردن پا های او کمک می کند. نشستن را می آموزد. نشستن باعث گسترش مهارت هایی مانند تقویت گردن، کنترل سر، تعادل و هماهنگی اعضای بدن که همگی برای راه رفتن اهمیت دارند می شود. اکثر نوزادان در سن شش تا ده ماهگی، چهار دست و پا رفتن را یاد می گیرند. اگر چه برخی نیز از این مرحله می گذرند و مستقیما راه رفتن را می آموزند. فرزند شما می تواند در حالی که به جایی تکیه دهد خود را در حالت ایستاده نگه دارد. تا چند هفته دیگر گشت زنی های فرزند تان با برداشتن قدم های لرزان در حالی که چیزی را برای حمایت نگه می دارد شروع می شود. سعی می کند با کمک یک شی محکم مانند مبل یا پایه میز بایستد. کشف می کند که چگونه زانوی خود را در تغییر موقعیت از ایستاده به نشسته خم کند. فرزند شما می تواند بدون حمایت بایستد، البته تنها برای چند ثانیه و هم چنین ممکن است قادر به راه رفتن در حالی که دست هایش را نگه دارید باشد. اولین قدم را بر می دارد. در سیزده ماهگی از هر چهار کودک سه نفر هر چند به سختی، راه می افتند. چندی نمی گذرد که فرزند شما دولا شدن و دوباره بلند شدن و ایستادن را می آموزد.  ممکن است فرزند شما از اسباب بازی هایی که قابل کشیدن و هل دادن می باشند، لذت ببرد. حتی ممکن است بتواند به عقب راه برود. فرزند شما می تواند با کمک و حمایت از پله ها بالا و پایین برود. ممکن است سرعت خود را برای دویدن افزایش دهد. از حمل کردن شی در دستانش در حالی که راه می رود لذت می برد. نزدیک به دومین تولد خود پرش با یک قدم را می آموزد. پدر و مادرها معمولا به اشتباه فکر می کنند نشستن به شکل w برای انعطاف پذیری بدن بچه ها خوب است. در حقیقت این شکل نشستن به نظرشان ایرادی ندارد. اما کارشناسان توصیه می کنند این مدل نشستن می تواند منجر به مشکلات بسیار جدی در رشد کودکان شده و حتی به استخوان ها، مفاصل و عضلات آسیب برساند و موجب بیماری های استخوانی گردد. “به شکل w نشستن” وضعیتی است که هنگام نشستن روی زمین در میان بسیاری از کودکان شایع است. در این وضعیت نشستن، کودک روی باسن نشسته، زانوها را به عقب خم می کند، کف پاها برگردانده شده و پاها به طرفین باز می شوند و در کل پاها به شکل حرف انگلیسیw  درمی آیند.این مدل نشستن، ستون پشتی بدنی کودک را گسترده کرده و در مقایسه با سایر اشکال نشستن، باعث می شود وقتی او سرگرم بازی و حرکت است، نیاز کمتری به جابجایی وزن بدن، کنترل وضعیت بدنی و تعادل داشته باشد. در نتیجه کنترل بالاتنه کمتر شده و عضلات میانی بدن تحلیل می روند. این شکل نشستن می تواند دررفتگی استخوان لگن را دربرداشته و در بچه هایی که از پیش مشکلات استخوانی دارند، اگر گروه های عضلانی اصلی در وضعیت کوتاه شده قرار بگیرند، مشکلات استخوانی شان بدتر خواهد شد. عضلات شروع به سفت شدن کرده و باعث می شود عضلات همیشه در حال کوتاه شدن باشند، که می تواند هماهنگی، تعادل، وضعیت بدنی، توانایی راه رفتن و رشد مهارت های حرکتی را تحت تاثیر قرار دهد.هم چنین می تواند منجر به درد لگن و کمر شود، چون به ابداکتورهای لگن، زردپی های پشت زانو، چرخنده های داخلی و تاندون های پاشنه فشار وارد می شود.یکی از مهارت هایی که این بچه ها آن را از دست می دهند، توانایی بلند شدن بعد از افتادن است که نیاز به این دارد فرد بتواند بچرخد و وزنش را جابجا کند. این بچه ها همچنین ممکن است در رشد مهارت های دستی و تسلط در پریدن، پرتاب کردن و شوت زدن تاخیر داشته باشند. بهترین کار برای پیشگیری از این نحوه نشستن، تداوم و جدیت در منع آن می باشد. هر وقت که کودک شما به این شکل نشست، فورا به او توصیه کنید چهارزانو بنشیند، یا پاهایش را دراز کند و یا آنها را در یک طرف قرار دهد.
تناوب میان این نوع نشستن ها به تقویت میان تنه کودک کمک کرده و تمرینی است برای مهارت ها مهم حرکتی او.اگر کنترل وضعیت نشستن فرزندتان برای شما دشوار است، برایش میز و صندلی تهیه کنید تا هنگام بازی روی آن بنشیند. همچنین می توانید از کمک یک کاردرمانگر برای تمرین های روزانه  بهره ببرید. بیشتر کودکان از ۸ ماهگی قادر به نشستن هستند. وقتی آن‌ها قدرت تعادل، توان پا‌ها و دست‌ها، کنترل سر، گردن و اعضای تحتانی بدن را پیدا کنند، می‌توانند بنشینند در این مرحله نوزاد می‌تواند اشیا را نه به حالت افقی بلکه در راستای بدن خود ببیند. در ابتدا قادر نیست به مدت طولانی تعادل خود را حفظ کند و نیاز دارد برای ثابت ماندن از دست مادر استفاده کند. برای اینکه اورا تشویق کنیم به مدت طولانی بنشیند یک اسباب بازی دوست داشتنی در مقابل او قرار دهید و از او بخواهید آن را بردارد. چیزی نمی‌گذرد که می‌تواند بدون کمک شما بنشیند. کودک در ۸ تا ۱۰ ماهگی می‌تواند سینه خیز کند. او می‌تواند با نشستن و سینه خیز کردن پس از آن موقعیت خود را تغییر دهد و زاویه دید خود را بیشتر کند. او نحوه استفاده از دست‌هایش را یاد می‌گیرد و درمی یابد که می‌تواند وزن بدنش را روی دست‌ها بگذارد. نوزاد به سرعت با استفاده از دست و پا حرکت می‌کند و خود را روی زمین می‌کشد. برای اینکه به او کمک کنید محیط پیرامونش را خالی کنید، از او دور شوید و بخواهید به طرفتان حرکت کند. تا ۸ ماهگی پاهای کودک آن قدر توان پیدا می‌کند که بتواند بدن را نگه دارد. قبل از آن کودک فقط با کمک دیگران می‌توانست راه برود، او حالا با اعتماد به نفسی که پیدا کرده است می‌تواند بنشیند، سینه خیز برود و بایستد. از تشویق کردن او دست برندارید و بگذارید با کمک اشیای ایمن اطراف مانند مبل، صندلی و تخت بایستد. وسایل خطرناک و تیز را از دسترس او دور کنید. اولین قدم‌های کودک در ۱۰ تا ۱۴ ماهگی برداشته می‌شود که پیشرفت قابل ملاحظه‌ای است. راه رفتن با قدرت ماهیچه‌ها، هماهنگی بین اعضای بدن، حفظ تعادل و هوش هیجانی ارتباط دارد. کودک برای راه رفتن باید اعتماد به نفس زیادی داشته باشد تا مطمئن باشد وقتی پایش را بلند می‌کند هنوز زمین زیر پایش است! برای همین است که مدت‌ها کودک با کمک دست و گرفتن اشیای پیرامون راه می‌رود. سپس یاد می‌گیرد به تنهایی راه برود و هم زمان از دست‌هایش هم استفاده کند. به عنوان مثال کودک می‌تواند با عروسک به بغل از این اتاق به اتاق بعدی برود. راه رفتن به عنوان یک فعالیت فیزیکی برای کودک به سرعت به یک بازی تبدیل می‌شود. نوزاد تازه به دنیا آمده به هیچ وجه کنترلی بر سر یا بدن خود ندارد. اگر او را بنشانید بدنش کاملا گرد شده و سرش به سوئی می افتد. اگر دست هایش را بگیرید و بلندش کنید سرش به طرف عقب برمیگردد. اگر او را دمرو به پشت یا شکم بخوابانید سرش را به یک سو می گرداند. موقعی که او را به رو میخوابانید باسنش را بلند نگه داشته دست و پاهایش را زیر بدن می برد.


در حدود شش هفتگی سرش به این سو و آن سو نمی افتد و هنگامی که او را در وضع نشسته قرار می دهید میتواند برای یک لحظه سر خود را نگهدارد. در حدود شش هفتگی توان او بیشتر شده و کنترل سر را بدست می گیرد و هنگامی که او را به رو می خوابانید سر و سینه خود را از زمین بلند می کند.قدرت بلند کردن سر در حالتی که کودک به رو خوابیده بهترین دلیل برای این مسئله است که عکاسان در هنگام عکس گرفتن از بچه کوچک او را به رو می خوابانند. در حدود شش ماهگی بچه می آموزد که از شکم به پشت غلت بزند. بعدها غلتیدن های پشت سر هم را یاد می گیرد.نشستن بدون تکیه گاهبه تدریج که عضلات گردن و پشت نوزاد قوی تر می شود کودک بهتر قادر به نشستن می گردد. اوایل احتیاج به تکیه گاه دارد ولی بعدها بدون کمک می تواند بنشیند.ممکن است در حدود یک ماهگی کودک از نشستن لذت ببرد. مطمئین باشید که پشت و گردن او آسیبی نخواهد دید.صندلی های تاشو میتوانند در این مرحله مورد استفاده قرار گیرند تا کودک بتواند در آن نشسته و از تماشای محیط اطراف لذت ببرد و دچار کسالت نشود.در شش ماهگی نوزاد برای نشستن شانه های خود را صاف می کند. سر او به هیچ وجه به عقب برنمیگردد پشت او کاملا صاف بوده و برای لحظاتی میتواند بدون تکیه گاه بنشیند. در کودکان  مختلف با توجه به ساختار داخلی بدن آنها سن نشستن تفاوت بسیار دارد. این مسئله بیش از آنچه به هوش یا تمرین طفل مربوط باشد به استخوان بندی او ارتباط دارد. غالب بچه ها در سنین هفت تا ده ماهگی میتوانند بنشینند ولی سن طبیعی برای این کار ممکن است از آن نیز بیشتر یا کمتر باشد. بنابراین اگر فرزند شما در حدود یک سالگی هنوز قادر نیست به خوبی بنشیند بی تابی به خرج ندهید و فقط برای آنکه رفع نگرانی شما بشود از پزشک بخواهید او را معاینه کند.
در روزهای اول زمانی که کودک میتواند به تنهایی بنشیند سر او به جلو خم می شود ولی در حدود یک سالگی میتواند در حین نشستن بدون آنکه به یک طرف بیفتد به اطراف برگردد. او قبل از نشستن سعی میکند خود را به سمت بالا بکشد. گاهی اوقات می بیند که کودک پس از مدتی نشستن شروع به گریه می کند. دلیل این امر آن است که بچه از نشستن خسته شده ولی هنوز نمیتواند بدون کمک فرد دیگری از حالت نشسته به حالت دراز کشیدن در آید.افق دید او وسیع تر می شود. هنگامی که نوزاد قادر به نشستن می شود گوئی افق دید او وسیع تر شده و سایر فعالیت های او نیز شروع می شوند.  قدرت بینایی او قوی تر شده و به محض دیدن اشیائی که در نزدیکش قرار دارند ، آنها را بلند کرده و در دهان می گذارد. همین خواست کودک او را وادار می سازد که بدون افتادن و از دست دادن تعادل به گوشه و کنار تا جایی که دست می رسد سری بزند.این عمل بهترین نمونه برای پیچیدگی جنبه های مختلف پیشرفت کودک است که چگونه هر مرحله با مرحله دیگر در هم آمیخته و یا موجب ایجاد انگیزه در مرحله دیگر می شود. همین مسئله هنگامی اتفاق می افتد که نوزاد شما به محض برداشتن شیئی نزدیک خود متوجه اشیاء دورتر شده و مایل است به آنها دست پیدا کند.همین کنجکاوی و میل او را وادار به غلتیدن ، خزیدن ، چهاردست و پا راه رفتن و سرانجام راه رفتن کامل میکند. هرچه امکان و فرصت بیشتری برای چرخیدن و بازی کردن در خانه برایش فراهم سازید کودک میل بیشتری برای استفاده از توانایی های خود پیدا خواهد کرد. ایجاد محیطی که در کودک ایجاد انگیزه می کند همین شیوه و شیوه های مشابه آن است. هفته های اول تولد اگر دستهای نوزاد را بگیرید و بخواهید او را بنشانید سرش کاملا به سمت عقب برمیگردد. توجه داشته باشید که این کار بازی نیست و تکرار آن برای نوزاد خطرناک است. در این مرحله همیشه سر او را نگه دارید. هفت یا هشت هفتگی سر کودک کمتر پایین می افتد. پنج ماهگی کودک سعی میکند سر خود را بالا نگهدارد.نوزاد بدون تکیه گاه در شش ماهگی شانه های خود را نگه می دارند و به شما کمک می کند او را بنشانید. سرش به عقب بر نمیگردد. در انتهای فعالیت پشت نوزاد صاف بوده و سرش را با استواری نگه میدارد و میتواند برای چند لحظه بدون تکیه گاه بنشیند.یک نوزاد نه ماهه به حد کافی به خود اعتماد پیدا کرده که به سمت جلو برود و در حالیکه بدون تکیه گاه نشسته است به اطراف بچرخد.
منبع
http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/pages/Developmental-Milestones-7-Months.aspx
http://www.healthychildren.org/English/ages-stages/baby/pages/Movement-4-to-7-Months.aspx?nfstatus=401&nftoken=00000000-0000-0000-0000-000000000000&nfstatusdescription=ERROR%3a+No+local+token
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/14702018
http://www.cdc.gov/ncbddd/actearly/milestones/milestones-7mo.html
http://www.cdc.gov/ncbddd/actearly/pdf/parents_pdfs/milestonemomentseng508.pdf

این نوشته متعلق به وبلاگ تاپی شاپی بوده و استفاده از آن تنها باذکر منبع مجاز می باشد.

تمامی حقوق تاپی شاپی متعلق به این سایت است. آماده سازی سایت توسط آرشیتا وب

ورود با نام‌کاربری و گذرواژه

فراموشی گذرواژه