سندرم ری در کودکان چیست؟

مقاله اختصاصی وبلاگ تاپی شاپی:

این سندرم موجب ورم مغز و کبد می گردد. کودکان مبتلا دچار استفراغ و تغییرات روحی می شود. این بیماری می تواند خود به خود بهبود یابد و یا به مرحله کما و مرگ بیانجامد.

علل

دلیل این سندرم نامشخص است. اما محققان مشخص کرده اند که برخی عفونت های ویروسی و استفاده از داروهای آسپیرین، موجب بروز این سندرم می شوند. این عفونت های ویروسی مثل آبله مرغان، آنفلوانزا و اسهال و استفراغ می باشند. افرادیکه اختلالات متابولیکی دارند هم ممکن است به این بیماری دچار شوند.

قرار گرفتن در معرض حشره کش  ها، علف کش ها و رنگ ها ممکن است فرد را به این سندرم مبتلا کند.

سندرم ری موجب اختلال عملکرد کبد و افزایش مقدار آمونیاک سرم و افزایش سایر سموم می گردد. این سموم باعث افزایش فشار در مغز و تورم مغز می شود و در نتیجه عملکرد مغز دچار اختلال می گردد و می تواند فرد را به سوی مرگ ببرد.

عوامل خطر

– سابقه عفونت ویروسی در کودک

– کودکان مبتلا به آبله مرغان و آنفولانزا

– کودکان مبتلا به اسهال و استفراغ

– استفاده از آسپیرین برای کاهش تب کودک

علائم

در کودکان کمتر از دو سال، علائم عبارتند از: اسهال و تنفس سریع.

در کودکان بیشتر از دو سال و نوجوانان، علائم عبارتند از: استفراغ دائمی، بی حالی و خواب آلودگی غیرعادی. در صورتی که بیماری پیشرفت کند، کودک دارای نشانه های زیر می شود:

سردرگمی

رفتار تحریک پذیر

پرخاشگری

توهم

ضعف یا فلج بازوها و پاها

تشنج

کاهش هوشیاری

کاهش قند خون یا هیپوگلایسمی

افزایش آمونیاک خون

افزایش مقدار اسیدیته خون

تورم کبد و رسوب چربی

افزایش فشار داخل جمجمه و ورم مغز

این علائم حدود ۳  تا ۵ روز پس از عفونت ویروسی و یا عفونت دستگاه تنفسی ظاهر می شوند.

اگر درمان صورت نگیرد، این بیماری کشنده می باشد.

حتی اگر درمان صورت گیرد، در برخی از بیماران ممکن است آسیب دائمی مغز  وجود داشته باشد و یا ممکن است بیمار بمیرد.

تشخیص

به نوشته وبلاگ تخصصی مادر و کودک تاپی شاپی،هر کودکی که با اختلال عملکرد مغزی با علت ناشناخته (آنسفالوپاتی)، استفراغ و اختلال در عملکرد کبد به پزشک مراجعه کند، می تواند دچار این سندرم باشد.

سابقه عفونت ویروسی اخیر و استفاده از آسپیرین، یکی دیگر از راه های تشخیص است.

به طور کلی، مطالعات آزمایشگاهی که افزایش مقدار آنزیم های کبدی و مقدار آمونیاک و کاهش مقدار قند خون (هیپوگلایسمی) رانشان دهد، نیز یکی دیگر از گزینه های تشخیص است.

گاهی برای ارزیابی علل دیگر که موجب مشکلات کبدی و اختلال عصبی می شود، آزمایشات بیشتری مورد نیاز است، از جمله:

– گرفتن مایع مغزی نخاعی : برای اطلاع از وجود عفونت مغز و نخاع (مننژیت) و یا التهاب و عفونت مغز (آنسفالیت )، مایع مغزی نخاعی برداشته شده و به آزمایشگاه برده می شود.

– بیوپسی کبد: برای شناسایی و یا رد کردن شرایط دیگر که ممکن است کبد را تحت تاثیر قرار دهد.

سی تی اسکن و یا ام آر ای: برای شناسایی و یا رد کردن شرایط دیگر که ممکن است تغییرات رفتاری و یا کاهش هوشیاری را تحت تاثیر قرار دهد.

– بیوپسی پوست: برای اختلالات اکسیداسیون اسیدهای چرب و یا اختلالات متابولیکی لازم است.

درمان

هیچ درمان موثری برای این سندرم وجود ندارد. در اوایل، درمان شامل: کاهش دادن اختلالات متابولیکی است.

بیماران مبتلا به سندرم ری، به مراقبت های ویژه ای نیاز دارند و باید از بدتر شدن بیماری های عصبی و متابولیکی جلوگیری کنید.

هدف اصلی در درمان این بیماران، جلوگیری از عدم تعادل الکترولیت و تورم مغز می باشد.

این بیماران باید در بیمارستان بستری باشند.

 

درمان های خاص عبارتند از:

– مایعات داخل وریدی: گلوکز و یک محلول الکترولیت.

– دیورتیک ها: این داروها، فشار داخل جمجمه ای را کم می کنند و ادرار را زیاد می کنند.

– داروهای ضد صرع

– داروهایی برای پیشگیری از خونریزی: به علت اختلالات کبدی، خونریزی رخ می دهد و نیاز به ویتامین K، پلاسما و پلاکت دارد.

اگر کودک مشکل تنفسی دارد، نیاز به دستگاه تنفس (ونتیلاتور) دارد.

برخی از پزشکان، داروهای پایین آورنده سطح آمونیاک سرم را تجویز می کنند. (افزایش آمونیاک یک علت ورم مغز می باشد.)

همودیالیز برای از بین بردن مواد سمی نیز مفید است.

 

جلوگیری

مصرف آسپیرین در کودکان باید تحت نظر پزشک باشد و تا حد امکان آن را به کودکان نداد.

نام های دیگر آسپیرین: اسید استیل سالیسیلیک، استیل سالیسیلات، اسید سالیسیلیک و سالیسیلات است.

اگر کودک دچار بیماری ویروسی شد، برای کاهش درد و پایین آوردن تب می توانید به جای آسپیرین از استامینوفن، ایبوپروفن و یا ناپروکسن تحت نظر پزشک استفاده کنید.

بیماران مبتلا به سندرم ری، به مراقبت های ویژه ای نیاز دارند و باید از بدتر شدن بیماری های عصبی و متابولیکی جلوگیری کنید

اگر کودک دچار بیماری ویروسی شد، برای کاهش درد و پایین آوردن تب می توانید به جای آسپیرین از استامینوفن، ایبوپروفن و یا ناپروکسن تحت نظر پزشک استفاده کنید

هرچند که سندروم ری (Reye’s Syndrome) سندروم نادری در میان کودکان است، ولی یک بیماری جدی است که بر مغز و کبد اثر منفی می گذارد و معمولاً در میان کودکان دیده می شود که در حال بهبود و ریکاوری از یک عفونت ویروسی هستند.
این بیماری که نامش از داگلاس ری، پاتولوژیست استرالیایی گرفته شده است، اولین نفری بود که این سندروم را در سال ۱۹۶۳ تشخیص داد، ولی هنوز هم این سندروم به خوبی شناخته نشده است. مطالعات مختلف این سندروم را به استفاده از آسپیرین (با نام دیگر سالیسیلات) یا داروهای حاوی آسپیرین به عنوان عامل ایجاد سندروم ری، در مدت ابتلای فرد به بیماری ویروسی ربط داده اند.

از زمانی که این ارتباط کشف شد، موارد ابتلا به آن کاهش یافت و پزشکان دیگر برای کودکان و نوجوانان به خصوص در مدت ابتلا به بیماری های ویروسی، آسپیرین تجویز نکردند. سندروم ری بیشتر در میان کودکان ۴ تا ۱۴ سال دیده می شود و بیشتر زمانی شیوع می یابد که بیماری های ویروسی زیاد می شوند، مثلاً در ماه های زمستان و پس از شیوع آبله مرغان یا آنفلوانزای نوع ب این سندروم بیشتر رخ می دهد.

مدت آن به شدت بیماری بستگی دارد و ممکن است ملایم و کوتاه باشد و به ندرت پیش آمده که پس از چند ساعت به مرگ بینجامد. با آنکه شدت این بیماری در میان بیماران متفاوت است، ولی سندرومی است جان کودک را تهدید می کند و باید فوراً به صورت اورژانس درمان شود. تشخیص فوری و درمان سریع در این مورد الزامی است و اگر این سندروم در مراحل اولیه تشخیص داده شود، شانس بهبود و ریکاوری کامل بیشتر است. نشانه ها ی سندروم ری همیشه با یک بیماری ویروسی مانند عفونت مجرای فوقانی تنفسی (مانند سرماخوردگی یا آنفلوانزا)، بیماری اسهالی یا آبله مرغان شروع می شود. بسیاری از موارد این سندروم ملایم هستند و اصلاً شناسایی نمی شوند. بعضی موارد شدید بوده و باید مراقبت دقیقی از بیمار صورت گیرد. سندروم ری معمولاً یک روز تا دو هفته پس از بیماری ویروسی ادامه دارد. بیماری های ویروسی که به این سندروم می انجامند، واگیردار هستند، ولی خود این سندروم واگیردار نیست. در مراحل آخر، کودک ممکن است رفتار غیرمعقول، گیجی، ضعف عضلانی شدید، تشنج از خود نشان دهد. معمولاً کودک در این مراحل تب نمی کند. نشانه های دیگر شامل تغییراتی در دید، مشکل در شنوایی و تکلم آنورمال می شود.
سندروم ری امروزه بسیار نادر است و در ایالات متحده فقط چند مورد در سال گزارش می شود. ولی باید دقت کرد که کودکی که دائماً استفراغ می کند و وضعیت روانی یا رفتاری او تغییر کرده است، حتماً نزد پزشک برده شود و اگر اخیراً بیماری ویروسی داشته است، باید احتمال سندروم ری بررسی شود. آسپیرین و داروهای دیگر خانواده سالیسیلات هرگز نباید برای درمان آبله مرغان، آنفلوانزا و بیماری های ویروسی دیگر بکار برده شود. بسیاری از داروهای بدون نسخه حاوی سالیسیلات هستند، بنابراین قبل از مصرف آنها از روی برچسب محتویات آنها را مطالعه کنید یا از پزشک خود سوال کنید و مطمئن شوید که برای کودک شما ضرری ندارند. در کل آسپیرین (سالیسیلات) نباید برای کودکان و نوجوانان تجویز شود، مگر در مواردی که پزشک برای شرایط خاص صلاح ببیند. کودکانی که به سندروم ری مبتلا هستند معمولاً در بیمارستان بستری می شوند و کودکانی که سندروم ری وخیم دارند باید به ICU منتقل شوند. در کل درمانی برای این سندروم وجود ندارد، و تیم کلینیکی تمرکز خود را روی آبرسانی به بدن بیمار و حفظ تعادل الکترولیتی او می گذارد و بر تغذیه و وضعیت قلبی-تنفسی بیمار نظارت می کند. تا وقتیکه این موارد تعادل داشته باشند، شانس بهبود بسیار بالاست. آزمایشاتی که روی این نوع بیماران انجام می شود شامل آزمایش خون و نظارت بر الکترولیت های بدن و کار کبد و مطالعه تصویر سی تی اسکن یا ام آر آی مغز است. تهویه مکانیکی (دستگاه تنفس مصنوعی و ماسک اکسیژن) در مواردی که تنفس فرد کند می شود لازم است. فشار درون مغزی و فشار خون نیز باید تحت نظارت باشد. گاهی دوزهای پایینی از انسولین به بیمار تزریق می شود تا متابولیسم گلوکز افزایش یابد، کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب مغزی و داروهای پیشاب آور برای بیرون راندن مایع اضافی بدن استفاده می شوند. اگر بیمار تشنج کرد باید با دارو درمان شود. پیش شناخت سندروم ری در کودکان بهبود یافته است. به لطف تشخیص زودهنگام و درمان بهتر، نرخ بهبود به ۸۰ درصد رسیده است. هرچه این سندروم زودتر شناسایی شود، شانس بهبود بیشتر است. کودکانی که تا مراحل آخر این سندروم پیش می روند و هیچ درمانی روی آنها صورت نمی گیرد، دچار آسیب مغزی و معلولیت می شوند. اگر فرزندتان استفراغ می کند، رفتارش عوض شده یا خواب آلودگی شدید دارد، به خصوص اگر این نشانه ها پس از یک بیماری ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفلوانزا ظاهر شده اند، باید فوراً او را نزد پزشک یا بیمارستان ببرید.


درست است که بسیاری از کودکانی که ویروس می گیرند این نشانه ها را دارند و بیشتر اوقات سندروم ری ندارند. ولی در هر صورت باید دانست که شناسایی فوری این سندروم به درمان موفقیت آمیز آن کمک زیادی می کند. سندرم ری می‌تواند در هر فردی و در هر سنی بروز کند، اما معمولا کودکان چهار تا دوازده ساله را مبتلا می‌کند و میزان بروز آن در ماه‌های شیوع آنفلوانزا (دی، بهمن و اسفند) بیشتر است.سندرم ری به واسطه این که نادر است، درست تشخیص داده نمی‌شود؛ به عنوان مثال ممکن است با آنسفالیت،مننژیت،سندروم مرگ ناگهانی نوزاد  (SIDS) یا مسمومیت اشتباه گرفته شود.سندرم ری به همه اندام‌های بدن آسیب می‌رساند، اما بدترین آسیب را به کبد و مغز می‌زند. اگر این سندرم درمان نشود، می‌تواند به سرعت باعث از کار افتادن کبد، آسیب مغزی و حتی مرگ شود. بیش از ۳۰ درصد کودکان و نوجوانانی که مبتلا به سندرم ری می‌شوند فوت می‌کنند. آن‌هایی هم که زنده می‌مانند ممکن است دچار آسیب مغزی دائمی شوند. سندرم ری آسیب مغزی (آنسفالوپاتی) ناگهانی(حاد) و مشکلات عملکرد کبد است که علت آن ناشناخته است. این سندرم به دلیل استفاده آسپیرین برای درمان آبله مرغان یا آنفولانزا در کودکان پدیدار می شود. با این حال که آسپرین به دارویی معمولی تبدیل شده است اما دیگر آسپرین برای استفاده معمول در کودکان توصیه نمی شود.اگرچه سندرم ری می تواند در هر سنی ایجاد شود ولی این بیماری اساساً مخصوص کودکان است. این بیماری تمام ارگان های بدن را تحت تاثیر قرار می دهد اما عارضه اصلی آن بر روی مغز و کبد پدیدار می شود.سندرم ری نادر است، اما گاهی شدید می شود و موجب مرگ در کودکان و نوجوانان می گردد.این بیماری که نامش از داگلاس ری، پاتولوژیست استرالیایی گرفته شده است، اولین نفری بود که این سندروم را در سال ۱۹۶۳ تشخیص داد، ولی هنوز هم این سندروم به خوبی شناخته نشده است. مطالعات مختلف این سندروم را به استفاده از آسپیرین (با نام دیگر سالیسیلات) یا داروهای حاوی آسپیرین به عنوان عامل ایجاد سندروم ری، در مدت ابتلای فرد به بیماری ویروسی ربط داده اند.از زمانی که این ارتباط کشف شد، موارد ابتلا به آن کاهش یافت و پزشکان دیگر برای کودکان و نوجوانان به خصوص در مدت ابتلا به بیماری های ویروسی، آسپیرین تجویز نکردند. سندرم ری بیماری نادر ولی بسیار خطرناکی است که معمولاً در سنین ۳ تا ۱۲ سالگی دیده می‌شود.

این بیماری می‌تواند تمام اعضای داخلی بدن را مبتلا کند اما بیشترین آسیب آن متوجه مغز و کبد است.بسیاری از کودکانی که به این بیماری دچار می‌شوند، اگر زنده بمانند، هیچ آثاری از بیماری در آنها بر جای نمی‌ماند ولی با وجود این، این بیماری می‌تواند باعث آسیب دائمی مغز یا مرگ شود.سندرم ری بعد از بروز یک عفونت ویروسی نظیر آبله مرغان یا آنفلوآنزا عارض می‌شود ولی چون تنها تعداد معدودی از بیماران مبتلا به عفونت‌های ویروسی را مبتلا می‌کند، ممکن است علاوه بر عفونت ویروسی، عامل اضافی دیگری نیز در این امر دخیل باشد. هنوز کسی به طور قطع نمی‌داند عامل دوم چیست. این سندرم که نوعی اختلال در جریان خون است در افرادی که پاسخ‌های شدید نسبت به سرما می‌دهند ایجاد می‌شود. در این افراد غالباً عروق کوچک موجود در انگشتان و شست پا به هنگام کاهش دما شدیداً منقبض می‌شود. این انقباضات باعث کاهش جریان خون و ایجاد سندرم ری‌نود می‌شود. معمولاً با بی‌حسی، سوزن سوزن شدن و احساس سوزش در انگشتان یا شست پا همراه است. این علائم ممکن است با درد و حساسیت همراه باشد و حساسیت به سرما گاه می‌تواند باعث ناتوانی شود.

معمولاً از دارویی به نام نیفدیپن برای انبساط عروق استفاده می‌شود. فرم سنتتیک پروستاگلاندین E۱ نیز برای درمان این وضعیت می‌تواند مفید باشد.مطالعه‌ای مبنی بر اینکه چه غذاهای خاصی می‌توانند بر این سندرم مؤثر باشد انجام نشده است اما برخی عادت‌های رژیمی خاص می‌توانند به کاهش علائم کمک کنند. استفاده از میان‌وعده‌های مغذی بین وعده‌های اصلی غذایی به حفظ سطح قندخون و در نتیجه پیشگیری از هیپوگلیسمی که می‌تواند باعث تشدید حساسیت به سرما و علائم سندروم ری شود، کمک می‌کند. رژیم غنی از پروتئین، کم‌کربوهیدرات‌ و فاقد کافئین نیز می‌تواند مفید باشد.ماهی خال‌مخالی و سالمون حاوی اسیدچرب ایکوزاپنتا نوئیک (EPA) و دوکوزاهگزانوئیک اسید (DHA)هستند. این اسیدهای چرب به تولید پروستاگلاندین‌هایی که باعث انبساط عروق می‌شوند کمک می‌کند.مرکبات، توت‌ها و آبمیوه‌ها غنی از ویتامین سی هستند. معمولاً مبتلایان به این سندرم سطح ویتامین C پایینی دارند.زنجبیل باعث تحریک جریان خون می‌شود.۱۰ گرم زنجبیل را در ۶۰۰ میلی‌لیتر آب سرد به مدت ۱ ساعت قرار دهید. سپس آب را صاف کرده و به صورت سرد یا گرم مصرف کنید.غذاهای یخ زده و منجمد اکیدا ممنوع است.در صورتی که توسط مبتلایان به این سندرم مصرف شوند باعث تشدید علائم می‌شود.ری چیزی بیش از احساس سرما در دست و پاست و با سرمازدگی نیز تفاوت دارد. علائم آن نیز با توجه به شرایط بیماری، شدت و مدت زمان آن متفاوت است. اما علائمی شایع در این بیماری وجود دارند از جمله سردی انگشتان دست و پا، تغییر رنگ پوست در واکنش به سرما یا استرس، احساس سوزش و کرختی به دنبال گرم کردن یا از بین رفتن استرس.

هنگامی که با این مشکل روبه‌رو می‌شوید، نواحی درگیر ابتدا سفید می‌شوند. سپس کبود شده و احساس کرختی و سرما می‌کنند. البته این حالات و شرایط برای همه افراد یکسان نبوده و لازم نیست همه به یک صورت این مشکل را تجربه کنند.گاهی اوقات با شروع مشکل، تنها یک یا دو انگشت درگیر می‌شود و لزوما نیز همیشه به یک حالت بروز نمی‌کند. اگرچه رینود اغلب، انگشتان دست و پا را درگیر می‌کند، اما سایر اندام‌ها مانند بینی، لب و گوش‌ها هم ممکن است درگیر شوند. البته لازم به یادآوری است، حمله رینود ممکن است کمتر از یک دقیقه طول بکشد یا ساعت‌ها ادامه پیدا کند.افرادی نیز رینود را همراه با دیگر بیماری‌ها تجربه خواهند کرد و به همین دلیل نشانه‌هایی مرتبط با بیماری زمینه‌ای نیز خواهند داشت در حقیقت پزشکان رینود را به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می‌کنند. در رینود ثانویه سایر بیماری‌ها زمینه‌ساز بروز این اختلال هستند. با به کارگیری شیوه‌هایی ساده می‌توانیم حملات رینود را کاهش دهیم و احساس بهتری داشته باشیم؛ به عنوان مثال ترک سیگار، ورزش منظم، کنترل استرس، محافظت از دست‌ها و پاها و کاهش عوامل ایجاد خطر از جمله این موارد هستند.اولین و مهم‌ترین اقدامی که در این موقعیت باید انجام شود گرم نگه داشتن دست، پا یا هر عضو درگیری است، بنابراین به محیطی گرم‌تر بروید و دستان خود را زیر بغل تان بگذارید تا گرم شوند. انگشتان دست و پای خود را تکان دهید. آب ولرم – نه داغ – روی انگشتان خود بریزید و آن ها را ماساژ دهید.اگر شرایطی استرس آفرین موجب بروز این مشکل شده، بهتر است با ترک محیط و آرام کردن خود، مشکل را بهبود بخشید.رینود پدیده ای است که مویرگ های نواحی انگشتان دست و پا، نوک بینی و گاهاً گوش را درگیر می کند.  در سطوح ابتدایی این اختلال قابل کنترل است، ولی در صورتی که شناسایی و درمان نشود می تواند به شکل پاتولوژیک و بیماری ظاهر شده و حتی در موارد حاد به قطع عضو منجر شود. شکل پاتولوژیک آن که تحت تاثیر واکنشات خود ایمنی رخ می دهد، سندرم رینود نام دارد. مویرگ های بدن از آن جهت که مانند یک شبکه ی وسیع در سراسر بدن پخش شده و تنها رگ هایی هستند که توانایی تبادل مواد غذایی، گاز های تنفسی و مواد زاید را با بافت ها دارند، از اهمیت خاصی برخوردارند به طوری که در صورت بروز اختلال در تمامی مویرگهای تغذیه کننده ی یک بافت، آن بافت از حضور اکسیژن و مواد غذایی مانند گلوکز محروم می شود. علت سندرم رینود نیز به قطع یا ضعیف شدن جریان خون مویرگی در بافت انگشتان مربوط می شود و این بافتها را از نظر تبادلات مواد و گازهای ضروری دچار مشکل می سازد.علت اصلی اختلال در مویرگها، تنگ شدن بیش از حد آن ها در اثر سرما است. به طور طبیعی؛ سرما عاملی است که باعث می شود تا مویرگهای نقاطی مانند دستان برای حفظ و تثبیت دمای اندام های داخلی، تنگ شوند و به این ترتیب از تبادل گرمای بدن با محیط خارجی، از طریق پوست جلوگیری شود.عملکرد غیر طبیعی رگ ها یا به عبارتی تنگ شدن بیش از حد رگ در اثر سرما،سندرم رینود را ظاهر می سازد. یکی از علل این عملکرد غیر طبیعی، واکنشات خود ایمنی می باشد که طی آن سلولهای عصبی مواد شیمیایی خاصی را که انتقال دهنده ی عصبی نام دارند، به مقدار زیاد آزاد کرده و باعث انقباض ماهیچه های صاف مویرگ ها و طولانی شدن انقباضات می شوند و به این ترتیب آن ها را برای مدت طولانی و به شدت تنگ می کنند. این انقباضات طولانی و شدید از حالت طبیعی خارج  است و سبب آسیب بافتی از طریق کاهش انتقال مواد ضروری به این نواحی می شود.علاوه بر سرما استرس نیز می تواند از طریق اعصاب سمپاتیک اثری مشابه بر روی سیسم انقباض ماهیچه ی صاف مویرگ داشته باشد و در نتیجه اثاری مشابه را ایجاد کند. در صورت وضعیت پاتولوژیک استرس خود یک عامل تقویت کننده ی بیماری محسوب می شود.دو راه رایج برای مقابله با این وضعیت وجود دارد. اول کنترل شرایط محیطی و دوم درمان دارویی است. کنترل شرایط محیطی از طریق گرم و خشک نگه داشتن بافت های حساس و از طرفی کاهش عوامل استرس زا، می تواندتبادلات گرمایی و واکنشات سمپاتیک را که انقباض ماهیچه های مویرگی را القا می کند، کاهش دهد. اما درمان دارویی از طریق داروهای گشاد کننده عروق، افزیش دهنده ی فشار خون و یا داروهای موثر بر گیرنده های پیام عصبی، اعمال می شود. یکی از داروهای بسیار رایج برای درمان این سندرم نیفدیپین است.  با این وصف پدیده ی رینود، پدیده ای است شایع و البته بسیار کنترل پذیر که در صورت شناسایی و رعایت نکات درمانی می تواند بدون خطر بوده و بدون ایحاد اختلال در زندگی فردی و جمعی وجود داشته باشد، ولی بی توجهی و عدم شناخت نسبت به آن می تواند منجر به بیماری سندرم رینود شود که عواقب سنگین و البته تشدیدپذیری را در پی دارد. تشخیص سندرم رینود توسط آزمایش های خون، رادیوگرافی دست‌ ها و پاها و آزمون مواجهه با سرما صورت می پذیرد.مصرف داروهایی که به مهار کننده های مسیر کلسیم معروفند. این داروها به صورت خوراکی یا موضعی مصرف شده و عضلات جدار عروق را شل می کنند.داروهای ضد افسردگی هم می توانند بر روی قطر عروق شریان ها تاثیرگذار باشند.مهار کننده های فسفودی استراز، داروهایی مانند ویاگرا یا سیالیس هستند که می توانند موجب افزایش قطر عروق خونی شوند.داروهای گشاد کننده عروق به‌ منظور باز کردن شریان های کوچک و بهبود خونرسانی آنها مانند تولازولین، دیلتیازم و فنوکسی بنزامیندر صورتی که اقدامات ذکر شده موثر واقع نشوند پزشک اقدام به جراحی می کند. مهم ترین اقدامات جراحی در درمان سندرم رینود عبارتند از سمپاتکتومی، ترمیم آنوریسم و جراحی بای پس عروقی.رعایت بهداشت دست و مرطوب نگه داشتن آن با کرم های مرطوب کننده، پوشیدن دستکش، تنظیم دقیقتر حرارت محیط زندگی، عدم استفاده از سیگار.خودداری‌ از تماس‌ با سرما به‌ هر شکل‌، استفاده‌ از کفش‌ های‌ مناسب‌ و جوراب‌های‌ پشمی‌دست های خود را با استفاده از تکنیک های پیشنهادی محققان ارتش به گونه ای تعلیم دهید که در سرما خود را گرم می کنند. اتاقی را با دمای مناسب انتخاب کنید و دست ها را به مدت ۳تا ۵ دقیقه در ظرف آب گرمی قرار دهید. سپس به اتاق بسیار سردی بروید و دوباره دست ها را برای مدت ۱۰دقیقه در آب گرم بگذارید. این روش ها در شهر نیویورک بر روی پشت بام ها، سردخانه ها، مغازه های خوار و بارفروشی و بیمارستان ها و هتل ها به مردم تعلیم داده می شوند.خوردن غذاهای سرشار از آهن. غذاهای سرشار از آهن عبارتند از مرغ و ماکیان، ماهی، گوشت قرمز بدون چربی، عدس و سبزیجات دارای برگ سبز. آب پرتقال نیز از آن جهت که جذب آهن توسط بدن را افزایش می دهد مفید است. انجام اقداماتی از قبیل زیر می تواند در بهبود بیماری سندروم ری در کودکان موثر باشد و آن ها را هر چه بیش تر در برابر این بیماری بعضا مهلک و کشنده محافظت نماید.

ذکر این مطلب تنها با اشاره به وبسایت تاپی شاپی و ارائه لینک مجاز می باشد

 

منابع

http://www.healthychildren.org/English/health-issues/conditions/abdominal/Pages/Reye-Syndrome.aspx

http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/003299.htm

http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/reyesyndrome.html

http://emedicine.medscape.com/article/803683-overview

http://www.reyessyndrome.org/

http://www.ninds.nih.gov/disorders/reyes_syndrome/reyes_syndrome.htm

http://kidshealth.org/parent/infections/bacterial_viral/reye.html

 

 

خانه

تمامی حقوق تاپی شاپی متعلق به این سایت است. آماده سازی سایت توسط آرشیتا وب

ورود با نام‌کاربری و گذرواژه

فراموشی گذرواژه